Έχουν περάσει 17 χρόνια από τον λαμπερό κίτρινο χρυσό βάτραχο Παναμά (Ατέλωπος ζετέκι) πήδηξε μέσα από τον εγγενή βιότοπό του. Αλλά μετά από σχεδόν δύο δεκαετίες σκληρής δουλειάς, οι οικολόγοι επανεισάγουν επιτέλους μια νέα γενιά των μικροσκοπικών, φθοριζόντων αμφιβίων πίσω στο οικοσύστημα του τροπικού νησιού.
Δεν ήταν πολύ καιρό πριν που οι χρυσοί βάτραχοι έβλεπαν την σχεδόν βέβαιη εξαφάνιση. Το έπος ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του 1980, όταν ένας επεμβατικός μύκητας κάλεσε Batrachochytrium dendrobatidis (Bd) έφτασε στην κάτω Κεντρική Αμερική. Σύντομα, Bd σπόρια εξαπλώθηκαν σε όλο τον Παναμά. Τα σπόρια των μυκήτων δεν είχαν καμία δυσκολία να ταξιδέψουν μέσα στο νερό – και επειδή οι χρυσοί βάτραχοι ζουν μόνο κοντά σε ρυάκια, σύντομα αντιμετώπισαν τον μύκητα οι ίδιοι.
Χρυσός βάτραχος απελευθερώθηκε πρόσφατα στην άγρια φύση | Rana dorada liberada recientemente a la naturaleza
Ενώ Bd δεν είναι πρόβλημα για τους ανθρώπους, είναι καταστροφικό για πολλά αμφίβια όπως ο χρυσός βάτραχος. Αφού μολύνει το δέρμα του ξενιστή, ο μύκητας διαταράσσει τους ηλεκτρολύτες του σώματος μέσω μιας ασθένειας που ονομάζεται χυτριδιομυκητίαση. Σε λίγο, οι ανισορροπίες αλατιού και νερού ενός βατράχου οδηγούν σε καρδιακή ανεπάρκεια και θάνατο. Η κρίση χυτριδιομυκητίασης έφτασε τελικά στον τελευταίο συγκεντρωμένο πληθυσμό χρυσών βατράχων του Παναμά στο El Valle de Anton το 2004. Μέχρι το 2009, τα ζώα είχαν εξαφανιστεί εντελώς από την περιοχή.
Αλλά το είδος δεν είχε εξαφανιστεί ακόμα. Βιολόγοι άγριας ζωής στο Smithsonian-συνδεδεμένο Έργο διάσωσης και διατήρησης αμφιβίων του Παναμά (PARC) εργάστηκε για χρόνια για να συνεχίσει να εκτρέφει τόσο τους χρυσούς βατράχους όσο και τα σχετικά είδη σε ελεγχόμενες εγκαταστάσεις. Μόνο πρόσφατα οι πληθυσμοί των εργαστηρίων ήταν αρκετά σταθεροί για να προχωρήσουν στο επόμενο στάδιο.
«Προσφέρουμε φροντίδα σε μερικά από τα πιο απειλούμενα αμφίβια στον Παναμά και τώρα εισερχόμαστε σε μια νέα φάση της δουλειάς μας για τη μελέτη της επιστήμης της επαναφοράς», δήλωσε ο διευθυντής του PARC Roberto Ibañez. είπε σε δήλωση.
Η διαδικασία είναι σκληρή. Η χυτριδιομυκητίαση εξακολουθεί να υπάρχει σε πολλές περιοχές γύρω από τον Παναμά και παραμένει πρόβλημα για τους βατράχους. Οι ερευνητές εκτιμούν ότι περίπου 70 από τους 100 χρυσούς βατράχους πέθαναν από την ασθένεια κατά την αρχική, μαλακή απελευθέρωση 12 εβδομάδων. Ευτυχώς, πολλοί από τους βατράχους που επέζησαν τελικά εκσφενδονίστηκαν και τα νέα δεδομένα επιτρέπουν στους οικολόγους να κατανοήσουν καλύτερα πώς λειτουργεί η ασθένεια.
«Αυτά τα κρίσιμα δεδομένα θα ενημερώσουν τη στρατηγική μας για τη διατήρηση που θα προχωρήσουμε», δήλωσε ο βιολόγος διατήρησης Brian Gratwicke. «Η προηγούμενη μοντελοποίησή μας πρότεινε ότι μπορεί να υπάρχουν τοποθεσίες απελευθέρωσης που μπορούμε να επιλέξουμε που θα είναι κλιματικά καταφύγια—μέρη που είναι κατάλληλα για τους βατράχους αλλά πολύ ζεστά για τους μύκητες».
Όσοι ανησυχούν για το αποτέλεσμα χρειάζεται μόνο να αναθεωρήσουν το ιστορικό της ομάδας. Πέρυσι, άλλα τρία είδη βατράχων απελευθερώθηκαν πίσω στα ενδιαιτήματά τους—ο στεφανωμένος δεντροβάτραχος (Tripion spinosus), ο βάτραχος πυραύλων Pratt (Colostethus pratti) και ο βάτραχος με φύλλα λεμούριου (Λεμούριος Αγαλίχνης).
Αλλά αν στο μέλλον τύχει να συναντήσετε έναν χρυσό βάτραχο κοντά σε ένα ρυάκι του Παναμά, φροντίστε να το θαυμάσετε μόνο από απόσταση. Τα αμφίβια παράγουν περιβόητα μια σειρά από θανατηφόρες τοξίνες, συμπεριλαμβανομένων των στεροειδών βουφαδιενολιδίων και των αλκαλοειδών γουανιδίνιου.
PopSci 2025 Τα καλύτερα νέα
VIA: popsci.com
