Η «ένοχη ευχαρίστηση» είναι μια υπερβολικά χρησιμοποιημένη έκφραση. Μάλλον θα πρέπει να επαναδιατυπωθεί ως μια ντροπιαστική ευχαρίστηση – όπως “Ντρέπομαι να το απολαμβάνω, αλλά εξακολουθώ να το απολαμβάνω”.
Το λέω για να μιλήσω για το «Πες μου ψέματα», το οποίο ίσως θεωρώ ένοχη απόλαυση. Αυτό που ξέρω είναι ότι βρισκόταν στη λίστα παρακολούθησης μου εδώ και αρκετό καιρό — Είμαι κορόιδο για εφηβικό/νεανικό δράμα. Με την 3η σεζόν να φτάνει σήμερα (13 Ιανουαρίου), χρησιμοποίησα τη νεκρή ζώνη μεταξύ των Χριστουγέννων και των αρχών Ιανουαρίου για να παρακολουθήσω τις δύο πρώτες σεζόν. Επιτρέψτε μου να σας πω, δεν απογοητεύτηκα.
Βασισμένο στο μυθιστόρημα της Carola Lovering του 2018, το “Tell Me Lies” περιστρέφεται γύρω από την οκταετή σχέση (αν μπορείτε να την πείτε έτσι) μεταξύ της Lucy Albright (Grace Van Patten) και του Stephen DeMarco (Jackson White). Η εκπομπή εναλλάσσεται μεταξύ δύο χρονοδιαγραμμάτων: τα φοιτητικά χρόνια του ζευγαριού που ξεκινούν το 2007 και ένας γάμος για έναν από τους φίλους τους το 2015. Αυτά τα οκτώ χρόνια είναι γεμάτα εξαπάτηση, προδοσία και — περιμένετε — ψέματα.
Είναι δυνατόν να μην κάνεις ποτέ root για τους χαρακτήρες;
Έχετε ακούσει ποτέ για το διάγραμμα ευθυγράμμισης? Είναι στην πραγματικότητα μια δημοφιλής ιδέα στο Dungeons & Dragons. Χρησιμοποιείται για τον προσδιορισμό της ηθικής ενός χαρακτήρα και της θέσης του σε ένα γράφημα. Υπάρχουν εννέα επιλογές: νόμιμο καλό, ουδέτερο καλό, χαοτικό καλό, νόμιμο ουδέτερο, αληθινό ουδέτερο, χαοτικό ουδέτερο, νόμιμο κακό, ουδέτερο κακό και χαοτικό κακό.
Είναι κάποιος σε αυτή την εκπομπή στην «καλή» γραμμή; Δυσκολεύομαι να βάλω κανέναν εκεί. Είναι πολύ πιο εύκολο να κατηγοριοποιήσεις αυτούς τους χαρακτήρες σε ουδέτερες και κακές κατηγορίες. Ο Stephen είναι ιδιοκτήτης ενός ξενοδοχείου στο χαοτικό κακό κουλοχέρη. Μερικοί άνθρωποι κρατούν κακία. μετά είναι ο Στίβεν, ο οποίος περίμενε έναν γάμο για να πάρει την εκδίκησή του και να αναφέρει ένα κομβικό περιστατικό από το κολέγιο. Ξεχάστε να είστε δικηγόρος. Ο Stephen θα πρέπει να εργαστεί στην αντιτρομοκρατική γιατί αν κάποιος μπορεί να μπει στο μυαλό άλλων ψυχοπαθών, αυτός είναι ο Stephen. Επίσης, δεν αντέχω ότι η φωνή του Στίβεν που μιλάει μοιάζει με δυνατό ψίθυρο, αλλά αυτή είναι μια συζήτηση για άλλη μια μέρα.
Η Λούσι, η οποία είναι μια ευάλωτη ψυχή και μια παθολογική ψεύτρα, πιθανότατα πέφτει σε χαοτικό ουδέτερο, αν και δεν θα σταματήσω κανέναν από το να την προσκρούσει στο κακό. Η Pippa (Sonia Mena) και ο Evan (Branden Cook) είναι επίσης ουδέτεροι, αν και οι ενέργειες του δεύτερου είναι πολύ πιο κατάφωρες από τις αδικίες του πρώτου.
Ο Wrigley (Spencer House) και ο Bree (Catherine Missal) έχουν τα καλύτερα επιχειρήματα για το «καλό». Και οι δύο κάνουν λάθη και έχουν εκφράσει ενσυναίσθηση και λύπη για τις αμφισβητούμενες αποφάσεις τους. Είναι τέλειοι; Απολύτως όχι. Αν ο Stephen είναι ο Σατανάς, ο Wrigley και ο Bree είναι σαν τα μακρινά ξαδέρφια του Σατανά. Είναι ένοχοι που συσχετίζονται με τον Stephen και είναι απογοητευτικό το πώς συνεχίζουν να πέφτουν στον ιστό των ψεμάτων του. Υπάρχει περισσότερο καλό από το κακό στους Wrigley και Bree. Απλώς κρύβει λίγο πάρα πολλά.
Κάνω root για αυτούς τους χαρακτήρες; Βρέθηκα να κάνω τις ίδιες ερωτήσεις αφού η Λούσι σαμποτάρισε μια άλλη σχέση ή ο Στίβεν συμπεριφέρθηκε σαν κοινωνιοπαθής. Κατέληξα στην ιδέα ότι αυτοί οι χαρακτήρες δεν είναι καλοί άνθρωποι, αλλά αυτό κάνει την τηλεόραση διασκεδαστική. Το “Tell Me Lies” αντικατοπτρίζει την τηλεοπτική πραγματικότητα, καθώς η παράσταση είναι πιο ελκυστική όταν οι χαρακτήρες παίρνουν συνήθως τρομερές αποφάσεις. Αν η Μπρι συνάψει σχέση με έναν καθηγητή (Τομ Έλις), γιατί θα ήθελα να ζήσουν ευτυχισμένοι για πάντα; Όσο πιο μπερδεμένη είναι η υπόθεση, τόσο καλύτερη είναι η τηλεόραση.
Οι σαπουνόπερες πρέπει να ζηλεύουν το “Tell Me Lies”
Το “Tell Me Lies” ανήκει στην κατηγορία της σαπουνόπερας για εφήβους ή για νέους ενήλικες. Η showrunner Meaghan Oppenheimer αποκαλεί την εκπομπή της “ανυψωμένο σαπούνι.Ειλικρινά, το “Tell Me Lies” εκτελεί τα cliffhangers, τις ανατροπές της πλοκής και τις λανθασμένες σκηνές καλύτερα από τις περισσότερες σαπουνόπερες. Ακριβώς όταν σκέφτηκα ότι έλυσα το μυστήριο της Lucy και του Stephen, το φινάλε της σεζόν 1 εισήγαγε μια νέα σχέση που με άφησε ακίνητη καθώς έλεγα: “Πρέπει να με κάνεις πλάκα.
Η βασική ιστορία της σεζόν 1 είναι ένα μυστήριο δολοφονίας που αποκαλύπτει σιγά-σιγά τις λεπτομέρειες από εκείνη τη μοιραία νύχτα και πώς η ζοφερή μοίρα επηρεάζει κάθε χαρακτήρα. Η 2η σεζόν αντάλλαξε ένα μυστήριο δολοφονίας με μια εξερεύνηση της εμμονής και της προδοσίας. Όσο μικρή κι αν είναι η απόφαση, κάθε πράξη έχει συνέπειες. Το να αναγκάσεις το κοινό να συμφιλιωθεί με τις πιο σκοτεινές πτυχές κάθε χαρακτήρα είναι αναμφισβήτητα πιο σκοτεινό και πιο σκοτεινό από τον φόνο.
Η βασική ιστορία της σεζόν 1 είναι ένα μυστήριο δολοφονίας που αποκαλύπτει σιγά-σιγά τις λεπτομέρειες της μοιραίας νύχτας και πώς η ζοφερή μοίρα επηρεάζει κάθε χαρακτήρα. Η 2η σεζόν αντάλλαξε ένα μυστήριο δολοφονίας με μια εξερεύνηση της εμμονής και της προδοσίας. Όσο μικρή κι αν είναι η απόφαση, κάθε πράξη έχει συνέπειες. Το να αναγκάσεις το κοινό να συμφιλιωθεί με τις πιο σκοτεινές πτυχές κάθε χαρακτήρα είναι αναμφισβήτητα πιο σκοτεινό και πιο σκοτεινό από τον φόνο.
Το “Tell Me Lies” ξέρει τι είναι και τι δεν είναι. Είναι μια παράσταση που υπερηφανεύεται ότι είναι υπερβολική και υπερβολική. Σου αρέσει η απιστία; Σχεδόν κάθε χαρακτήρας έχει απατήσει τους σημαντικούς άλλους πολλές φορές. Δεν είναι συγγνώμη ως προς τον κέρατο και την απεικόνιση του σεξ. Ένα λεπτό, ένας χαρακτήρας γράφει μια ερευνητική εργασία για την τάξη, και το επόμενο λεπτό, είναι πάνω από κάποιον άλλο στην κρεβατοκάμαρα. Η λίμπιντο αυτών των φοιτητών είναι άνευ προηγουμένου.
Όσο και αν δεν αγαπώ τους χαρακτήρες, σίγουρα απολαμβάνω τις επισφαλείς καταστάσεις στις οποίες βάζουν οι ίδιοι. Πάρτε το επεισόδιο της Ημέρας των Ευχαριστιών στη 2η σεζόν, όπου η ομάδα περνάει τις χιονισμένες διακοπές στο σπίτι του Έβαν. Τι καλύτερος τρόπος για να γιορτάσετε τις διακοπές από μια παρέα εθισμένη στο χάος; Αναμείξτε λίγο αλκοόλ και ένα παιχνίδι σωματικής κατανάλωσης αλκοόλ και θα γίνει μια γιορτή με κακές διαθέσεις, χωρισμούς και μη βρώσιμο πουρέ πατάτας. Το “Tell Me Lies” είναι το τροχαίο μου — δεν μπορώ να κοιτάξω μακριά.
Πρέπει να ελέγξετε την ηθική σας στην πόρτα;
Αν αρνηθώ να δώσω σε κάποιον χαρακτήρα το πλεονέκτημα της αμφιβολίας, είμαι κακός άνθρωπος; Δεν νομίζω, αλλά θα έλεγα ψέματα αν έλεγα ότι η σκέψη δεν περνάει από το μυαλό μου. Αρκετοί από τους χαρακτήρες δεν μπορούν να συγκρατηθούν. Είναι συνεξαρτώμενοι και νοιάζονται τι σκέφτονται οι φίλοι τους για αυτούς. Για παράδειγμα, προσπαθώ να έχω ενσυναίσθηση για τη Lucy, η οποία δεν μπορεί να ξεφύγει από την τοξικότητα και τη χειραγώγηση του Stephen. Αλλά μετά θα πάρει μια αυτοκαταστροφική απόφαση και θα κουνήσω το κεφάλι μου σαν απογοητευμένος γονιός.
Το “Tell Me Lies” δεν φοβάται να ξεπεράσει τα όρια στην εξερεύνηση πολύπλοκων θεμάτων, όπως η κακοποίηση, το τραύμα και η ψυχική υγεία. Η παράσταση περιλαμβάνει επίσης μια ιστορία όπου τα παιδιά περνούν ένα Σαββατοκύριακο προσπαθώντας να καταστρέψουν μια μπάλα μπόουλινγκ. Είναι η δυαδικότητα των νεαρών ενηλίκων. Ο Οπενχάιμερ καταφέρνει να βρει αυτή την ισορροπία μεταξύ βαρυσήμαντων συζητήσεων και κολεγιακής ακολασίας.
Ίσως οι απρόσμενες απολαύσεις δεν χρειάζεται να μας κάνουν να νιώθουμε ένοχοι. Αυτό ακούγεται σεξουαλικό και ακατάλληλο, αν και ταιριάζει όταν μιλάμε για το “Tell Me Lies”. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι αν σου αρέσει κάτι, να το κατέχεις. Μου αρέσει το “Tell Me Lies” και όλος ο παραλογισμός και η αμηχανία που μπορεί να συνοδεύει. Δεν αισθάνομαι ένοχος που μου αρέσει μια παράσταση, ούτε και σε σένα. Επιστροφή στο Baird College, πάμε!
Ακολουθώ Οδηγός Tom’s στις Ειδήσεις Google και προσθέστε μας ως προτιμώμενη πηγή για να λαμβάνετε τα ενημερωμένα νέα, τις αναλύσεις και τις κριτικές μας στις ροές σας.
Περισσότερα από το Tom’s Guide
Το Χόλιγουντ λατρεύει τη μουσική βιογραφική ταινία. Είτε είναι φτιαγμένες για τη δόξα των Όσκαρ (“Ray”), για οικονομικά κέρδη (“Elvis”), είτε και για τα δύο (“Walk the Line”), οι βιογραφικές ταινίες θα συνεχίσουν να φέρουν πράσινο φως όσο η μουσική βιομηχανία συνεχίζει να παράγει αστέρια.
Αυτό το φθινόπωρο, ο Jeremy Allen White ανταλλάσσει τα μαχαίρια του με μια κιθάρα για να παίξει το “The Boss” στο “Springsteen: Deliver Me from Nowhere.” Επικεντρώνεται στην ηχογράφηση του “Nebraska” του 1982, του στοιχειώδους άλμπουμ του Springsteen που πολλοί θεωρούν το αριστούργημά του. Αντί να επικεντρωθεί στην άνοδο του Springsteen με το “Born to Run” ή το σούπερ σταρ του στο “Born in the USA”, το “Deliver Me from Nowhere” επιλέγει να εξερευνήσει μια πιο σκοτεινή, πιο προσωπική στιγμή στη ζωή του τραγουδιστή.
Το “Deliver Me from Nowhere” απεικονίζει μια άγνωστη στιγμή στη ζωή του Boss. Αν ψάχνετε για ακόμα περισσότερη πρωτοτυπία σε μια βιογραφική ταινία, το «Love & Mercy» είναι μια αντισυμβατική βιογραφική ταινία για τον Brian Wilson, ένα από τα ιδρυτικά μέλη των Beach Boys. Το «Love & Mercy» ενσαρκώνει το πνεύμα του μοναδικού πρωταγωνιστή του και παρουσιάζει ένα τολμηρό και ασυνήθιστο δράμα για μια μουσική ιδιοφυΐα.
