Χρειάζονται 12 ώρες για να μετακινήσετε τον πύραυλο Artemis II 4 μίλια

Το πρόγραμμα Artemis είναι μακράν ένα από τα πιο αναμενόμενα προγράμματα εξερεύνησης του διαστήματος που βρίσκεται σε εξέλιξη αυτή τη στιγμή. Και ενώ η NASA ακύρωσε πρόσφατα την προγραμματισμένη προσγείωση του Artemis III στο φεγγάρι, η επικείμενη εκτόξευση του Artemis II συνεχίζει επίσης να μαστίζεται από προβλήματα. Στην πραγματικότητα, η τελευταία απόπειρα εκτόξευσης του Artemis II αντιμετώπισε τόσα πολλά προβλήματα που η NASA τράβηξε το σύστημα εκτόξευσης SLS από την επιφάνεια εκτόξευσης και πίσω στο Vehicle Assembly Building (VAB) που βρίσκεται μόλις τέσσερα μίλια μακριά – μια διαδικασία που διαρκεί πάνω από οκτώ έως 12 ώρες για να ολοκληρωθεί.

Τώρα, ξέρουμε τι σκέφτεστε. Γιατί στη Γη χρειάζεται η NASA σχεδόν 12 ώρες για να μετακινήσει την Άρτεμις πέρα ​​δώθε κατά μήκος της διαδρομής των τεσσάρων μιλίων που η υπηρεσία έχει φτάσει να αποκαλεί “ερπυστριοφόρο”; Ακόμη και ένας άνθρωπος που περπατά με τυπικό ρυθμό μπορεί να περπατήσει τέσσερα μίλια πλακόστρωτου μονοπατιού σε λίγο λιγότερο από μιάμιση ώρα με μέση ταχύτητα τριών μιλίων την ώρα. Γιατί λοιπόν η NASA είναι τόσο αργή;

Το μεγαλύτερο μέρος της ταχύτητας οφείλεται στα μηχανήματα που χρησιμοποιούνται για τη μετακίνηση των κομματιών του διαστημικού σκάφους – τα ερπυστριοφόρα οχήματα ταξιδεύουν μόνο έως και δύο μίλια την ώρα όταν εκφορτώνονται ή έως και ένα μίλι την ώρα κατά τη φόρτωση. Ωστόσο, επειδή ο ερπυστριοφόρος διάδρομος είναι κατασκευασμένος από βράχους από την κοίτη του ποταμού και η NASA ταξιδεύει με τα λεωφορεία της συναρμολογημένα και όρθια, ο οργανισμός δίνει στην πραγματικότητα τους ερπυστριοφόρους να ταξιδεύουν με μόλις μισό μίλι την ώρα.

Δεδομένου ότι ο ερπυστριοφόρος διάδρομος δεν αποτελείται από λείο υλικό όπως το σκυρόδεμα – και επειδή υπάρχουν άνεμοι και άλλα στοιχεία που πρέπει να ανησυχείτε – η ομάδα που είναι υπεύθυνη για τη μετακίνηση της Άρτεμις στον ερπυστριοφόρο διάδρομο κάνει συνεχώς προσαρμογές για να διασφαλίσει ότι η διαδρομή είναι σταθερή και σταθερή για το διαστημόπλοιο. Στην πραγματικότητα, υπάρχουν πολλές ομάδες που εμπλέκονται στη διαδικασία, συμπεριλαμβανομένου ενός οδηγού και μιας ομάδας που βοηθά στη διαχείριση των κινητήρων και άλλων σημαντικών πτυχών, όπως τα υδραυλικά.

Αυτό που είναι ίσως ακόμα πιο εντυπωσιακό σε αυτήν την ανίχνευση είναι ότι οι μηχανές που μεταφέρουν το SLS και (το δυνητικά ελαττωματικό) λεωφορείο Orion είναι στην πραγματικότητα οι ίδιοι ερπυστριοφόροι που χρησιμοποιεί η NASA από την εποχή του Apollo. Φυσικά, με τα χρόνια, τα ερπυστριοφόρα συστήματα έχουν ενημερωθεί για να περιλαμβάνουν ισχυρότερα συστήματα και κινητήρες, αλλά τα θεμέλια των μηχανών παραμένουν. Έτσι, με κάθε ταξίδι από και προς το VAB προς το σημείο εκτόξευσης, η NASA συνεχίζει την κληρονομιά αυτών των πρώιμων αποστολών εξερεύνησης του διαστήματος.

Τώρα, ίσως αναρωτιέστε: Δεν θα μπορούσε η NASA να κάνει τους ερπυστριοφόρους να κινούνται πιο γρήγορα; Η σύντομη απάντηση εδώ είναι “πιθανόν”. Κάθε ένα από τα μηχανήματα αποτελείται από περισσότερους από 16 ηλεκτρικούς κινητήρες, καθώς και από δύο γεννήτριες που βασίζονται σε καύσιμο ντίζελ για να λειτουργήσουν. Επιπλέον, το μηχάνημα μήκους 131 ποδιών και πλάτους 114 ποδιών αποτελείται από τέσσερις διαφορετικές πίστες, οι οποίες το βοηθούν να ελίσσεται κατά μήκος του ερπυστριοφόρου με σχετική ταχύτητα. Αλλά αν η NASA ήθελε να προχωρήσει πιο γρήγορα, θα μπορούσε ενδεχομένως να χρησιμοποιήσει ένα σύστημα ανύψωσης μεταφοράς όπως το SpaceX και άλλες υπηρεσίες. Ωστόσο, θα πρέπει πρώτα να φτιάξει ένα.