Συναρπαστική ανακάλυψη στην Ιθάκη της Νέας Υόρκης, καθώς ερευνητική ομάδα του Πανεπιστημίου Cornell ανακοίνωσε τη ύπαρξη μιας εντυπωσιακής αποικίας περίπου 5,5 εκατομμυρίων υπόγειων μελισσών. Η έρευνα αυτή, που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Apidologie, καταγράφει μία από τις μεγαλύτερες συγκεντρώσεις του είδους Andrena regularis, το οποίο παίζει ζωτικό ρόλο στην επικονίαση των τοπικών φυτών, αποδεικνύοντας παράλληλα τη σημασία των ιστορικών νεκροταφείων στην υποστήριξη της αστικής βιοποικιλότητας.
Η Ανακάλυψη και το Πλαίσιο της Έρευνας
Οι έρευνες ξεκίνησαν την Άνοιξη του 2022, όταν η Rachel Fordyce, τεχνικός εργαστηρίου στο τμήμα εντομολογίας του Πανεπιστημίου Cornell, παρατήρησε μία ασυνήθιστη δραστηριότητα εντόμων κατά τη διάρκεια της καθημερινής της διαδρομής προς τη δουλειά. Αφού συνέλεξε δείγματα και τα παρουσίασε στον Αναπληρωτή Καθηγητή Bryan Danforth, οι αναλύσεις αποκάλυψαν ότι επρόκειτο για το είδος Andrena regularis, γνωστό ως μέλισσα εξόρυξης ή ανθρακωρύχος. Αντίθετα με τις κοινές μέλισσες, αυτές οι αγριές μέλισσες ζουν μοναχικές ζωές και φωλιάζουν σκάβοντας τούνελ στο χώμα. Ιστορικά στοιχεία δείχνουν ότι το είδος αυτό έχει επιβιώσει στην περιοχή του νεκροταφείου, που ιδρύθηκε το 1878, από τις αρχές του 20ου αιώνα.
Μέθοδος Απογραφής και Ευρήματα
Για να καθορίσουν το μέγεθος της αποικίας, οι επιστήμονες τοποθέτησαν δέκα παγίδες στο νεκροταφείο από το τέλος Μαρτίου έως τον Μάιο του 2023. Αυτές οι παγίδες με διχτυωτές κουρτίνες, που καλύπτουν λιγότερο από ένα τετραγωνικό μέτρο χώματος, απορροφούν έντομα που βγαίνουν από το έδαφος σε ειδικά γυάλινα δοχεία. Η έρευνα αποκάλυψε περισσότερα από 3.000 δείγματα εντόμων από 16 διαφορετικά είδη, όπου η πλειονότητα ανήκε στο Andrena regularis. Με βάση τη μέση πυκνότητα που παρατηρήθηκε, οι επιστήμονες κατέληξαν σε εκτιμήσεις που κυμαίνονται από 3 έως 8 εκατομμύρια ατόμων, με μέση εκτίμηση τα 5,5 εκατομμύρια, που ισοδυναμεί με περισσότερες από 200 οικόσιτες κυψέλες.
Η έρευνα προσφέρει σημαντικές πληροφορίες για τη βιολογία αυτού του ελάχιστα μελετημένου είδους, αποκαλύπτοντας ότι τα αρσενικά βγαίνουν από το έδαφος νωρίτερα από τα θηλυκά κατά τις πρώτες ζεστές μέρες του Απριλίου, μεγιστοποιώντας τις ευκαιρίες ζευγαρώματος. Μετά, τα θηλυκά σκάβουν φωλιές και γεννούν αυγά σε κελιά γεμάτα με γύρη και νέκταρ. Αυτή η μέθοδος επιτρέπει στο είδος να δραστηριοποιείται νωρίς την άνοιξη, συμβαδίζοντας με την ανθοφορία των μηλιών στους κοντινούς οπωρώνες.
Η Σημασία της Διάσωσης
Η ανακάλυψη αυτή αναδεικνύει την ανάγκη προστασίας των περιοχών φωλιάς των άγριων μελισσών, καθώς το 75% των ειδών αυτών είναι μοναχικά και ζουν υπόγεια. Το ιστορικό νεκροταφείο προσφέρει ιδανικές συνθήκες, όπως αμμώδη εδάφη, απομακρυσμένες από φυτοφάρμακα και περιβάλλον που δεν υπόκειται σε έντονες αλλαγές λόγω γεωργικής ή αστικής ανάπτυξης. Για την αποφυγή καταστροφής αυτών των πληθυσμών από κατασκευαστικά έργα ή άλλες ανθρωπογενείς παρεμβάσεις, οι συγγραφείς της έρευνας έχουν ξεκινήσει μία διεθνή πρωτοβουλία επιστήμης πολιτών. Η πρωτοβουλία καλεί τους πολίτες να αναφέρουν την παρουσία υπόγειων αποικιών μελισσών, ώστε να μελετηθούν και να προστατευθούν αυτοί οι πολύτιμοι επικονιαστές.
Αυτή η ιστορία δημοσιεύθηκε αρχικά στο WIRED Italia και έχει μεταφραστεί από τα ιταλικά.
