Η βιομηχανία της μόδας είναι γνωστή για την περιβαλλοντική της επιβάρυνση. Οι κατασκευαστές κλωστοϋφαντουργικών προϊόντων καταναλώνουν περίπου 200 εκατομμύρια λίτρα νερού κάθε χρόνο, ενώ η διαδικασία παραγωγής δερμάτινων προϊόντων επιφέρει τεράστια περιβαλλοντικά βάρη, όπως μπορείτε να δείτε [εδώ](https://www.greenmatters.com/style/is-leather-bad-for-the-environment). Από όλα τα προϊόντα που φ wearAea daily, τα υποδήματα θεωρούνται ιδιαίτερα μη βιώσιμα: ποσοστό άνω του [95%](https://www.fashionforgood.com/topic_area/footwear-circularity/) της συνολικής παραγωγής υποδημάτων τελικά καταλήγει σε χωματερές, όπου τα υλικά τους, όπως καουτσούκ, πλαστικό και αφρός, χρειάζονται γενιές για να διασπαστούν.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ερευνητές από το Vrije Universiteit Brussel (VUB) έχουν αναλάβει την πρόκληση να βρουν μία καινοτόμο λύση μέσω της χρήσης μύκητων. Σε συνεργασία με την επικεφαλής υποδηματοποιό της όπερας La Monnaie/De Munt, Marie De Ryck, η ομάδα παρουσίασε πρόσφατα ένα πείραμα που μπορεί να σηματοδοτήσει μια σημαντική στροφή στον τομέα αυτό: την πρώτη μπότα που έχει κατασκευαστεί εξ ολοκλήρου από μυκήλιο, ενόψει της Εβδομάδας Σχεδίου του Μιλάνου.
Οι μύκητες δεν είναι μόνο οι γνωστοί σπογχωτοί οργανισμοί που βλέπουμε πάνω από το έδαφος. Υπογείως, συνδέονται σε ένα εκτενές δίκτυο ινωδών ιστών, το οποίο μεταφέρει ζωτικής σημασίας περιβαλλοντικές πληροφορίες σχετικά με τη βροχόπτωση, την υγεία του εδάφους και την πρόσβαση στο ηλιακό φως. Οι ειδικοί μάλιστα θεωρούν αυτούς τους ιστούς ως μια μορφή νοημοσύνης.[[πηγή](https://www.sciencedaily.com/releases/2019/01/190126114235.htm)]
Αυτή τη στιγμή, οι μύκητες και τα μυκηλιακά τους δίκτυα εφαρμόζονται σε πολλές συναρπαστικές κατευθύνσεις, όπως οργανικοί υπολογιστές και τουαλέτες που λειτουργούν με μανιτάρια. Στην περίπτωση του VUB, οι ερευνητές βρίσκουν τρόπους να χρησιμοποιήσουν τις μυκηλιακές ρίζες για να καλύψουν κάθε απαραίτητο συστατικό ενός παπουτσιού, πηγαίνοντας πέρα από τα προηγούμενα πειράματα που χρησιμοποιούσαν μύκητες μόνο για επιφανειακά υλικά.
Αυτό το εγχείρημα δεν ήταν εύκολο. Τα μύκηλα δεν είναι απλά υλικά που μπορούν να χρησιμοποιηθούν βάσει του σχεδίου. Χρειάστηκαν περισσότερα από δύο χρόνια πειραμάτων για να επιτευχθεί η κατάλληλη ισορροπία μεταξύ φυσικής ανάπτυξης και ανθεκτικότητας. Το μεγαλύτερο πρόβλημα ήταν η μεταμορφωτήση των επίπεδων φύλλων μυκήλιου σε τρισδιάστατες, υποστηρικτικές σόλες υποδημάτων.
“Το προϊόν που αναπτύξαμε είναι ένα εννοιολογικό αντικείμενο που αντικατοπτρίζει τις δυνατότητες που προσφέρουν οι μύκητες ως υλικό για την κατασκευή υποδημάτων”, δήλωσε ο σχεδιαστής Lars Dittrich του VUB. “Είναι ένα βήμα προς την κατεύθυνση της αναθεώρησης του τρόπου που αναπτύσσουμε και κατασκευάζουμε βιώσιμα υλικά.”
Ενώ ο αρχικός πρωτότυπος σχεδιασμός μπορεί να μην είναι έτοιμος για μια επίδειξη πασαρέλας υψηλής ραπτικής, σίγουρα αποτελεί μια υποσχόμενη εξέλιξη στην κατεύθυνση πιο βιώσιμων υποδημάτων.
