Το God of War Sons of Sparta αποτέλεσε μια ευχάριστη και διαφορετική έκπληξη, κατά τη διάρκεια του τελευταίου State of Play από τη Sony. Η αποκάλυψη του έγινε μαζί με την ανακοίνωση του God of War Trilogy Remake και οι απανταχού φαν βρεθήκαμε προ εκπλήξεως, κυρίως με την άμεση διάθεση του, καθώς η φημολογία για ένα 2D metroidvania God of War βασισμένο στην ελληνική μυθολογία υπήρχε από πέρσυ. Στο τιμόνι του νέου αυτού εγχειρήματος έχουμε (το άγνωστο ομολογουμένως) Mad Cat Studios και publisher φυσικά τη Santa Monica και το PlayStation , αποκλειστικά για το PS5. Κάπου εδώ ξεκινά η πρώτη μου ένσταση, που είναι το στούντιο που ανέλαβε τη δημιουργία του παιχνιδιού. Με μια πρώτη ματιά στον κατάλογο παιχνιδιών που έχει δημιουργήσει το Mad Cat Studios καταλαβαίνουμε πως σαφώς το God of War Sons of Sparta είναι με διαφορά η καλύτερη τους δημιουργία, ενώ ο υπόλοιπος κατάλογος περιορίζεται σε πολύ μικρής κλίμακας παιχνίδια, τα οποία συνήθως συναντάμε στις τελευταίες σελίδες προσφορών του PS Store στα 0.99€. Συγνώμη αν ακούγομαι σκληρός, αλλά από την αρχή δεν μπόρεσα να κατανοήσω πλήρως γιατί η Sony εμπιστεύτηκε το πιο ακριβό και διάσημο franchise της σε ένα άγνωστο και τόσο μικρής κλίμακας στούντιο, ενώ υπάρχουν τόσα άλλα εκεί έξω που έχουν και εξειδίκευση πάνω στο είδος των metroidvania, όπως πχ έκανε η Ubisoft με το Prince of Persia και την Evil Empire. Η απάντηση ίσως βέβαια να είναι προφανής και αναφέρομαι στο μικρό κόστος που λογικά τους βγήκε το God of War Sons of Sparta και πιθανολογώ να έβγαλε τα χρήματα του πολλάκις ήδη από την πρώτη μέρα κυκλοφορίας του στα 29.99€ (και deluxe στα 39.99€ αντίστοιχα).
Για να βάλουμε τα πράγματα σε μια σειρά, ας πιάσουμε τον τεχνικό τομέα που τον θεωρώ από τα πολύ καλά κομμάτια του παιχνιδιού. Αν και θα προτιμούσα ένα 2.5D περιβάλλον στα πρότυπα του Prince of Persia The Lost Crown, εδώ έχουμε να κάνουμε με μια καθαρά 2D retro pixel art αισθητική, η οποία με την πρώτη ματιά μπορεί να ξενίσει, αλλά σύντομα θα καθίσει καλά στο μάτι του παίκτη θα δείχνει να ταιριάζει πολύ με την επιστροφή στις ρίζες του Kratos, στην Αρχαία Σπάρτη και στην όλη ονειρική αισθητική της ιστορίας μας. Μιλάμε για retro pixel γραφικά, με έντονη λεπτομέρεια, ιδιαίτερη και αισθητικά ήρεμη χρωματική παλέτα και σίγουρα αποτελούν ένα ξεχωριστό art style που δεν έχουμε ξαναδεί. Υπάρχουν πολλά panels που θα μας συνεπάρουν με την ομορφιά της Αρχαίας Λακωνίας και την μυθολογία του God of War και δείχνει με διαφορά πως είναι η καλύτερη και πιο προσεγμένη δουλειά του studio. Ακόμα καλύτερη είναι η μουσική του παιχνιδιού καθώς επιστρέφει ο Bear McCreary και δίνει ένα εκπληκτικό soundtrack που προσφέρει εκπληκτικά κομμάτια αλλά και ποικιλία στα είδη μουσικής, πραγματικά έμεινα εκστασιασμένος, φοβερή δουλειά, αναμενόμενα από τέτοιο καλλιτέχνη. Φυσικά έχουμε και άλλη επιστροφή, αυτή του Terrence C. Carson, ο ηθοποιός δηλαδή που έχει δανείσει την φωνή του στον αρχικό Kratos της ελληνικής μυθολογίας, πριν αντικατασταθεί για τις ανάγκες της νορβηγικής. Έτσι εξυπηρετείται και το σενάριο, που θέλει τον ώριμο Kratos να εξιστορεί την ιστόρια του στην κόρη του Καλλιόπη πριν τα γεγονότα του πρώτου God of War και παράλληλα να μεταφερόμαστε στην Αρχαία Λακωνία όπου εκεί χειριζόμαστε τον έφηβο Κράτο, ο οποίος κάνει τα πρώτα του βήματα προσπαθώντας να αποδείξει την αξία του ανάμεσα στους υπόλοιπους Σπαρτιάτες. Ξεχωριστή προσθήκη αποτελεί ο αδερφός του Δήμος, ο οποίος μας συνοδεύει στην περιπέτεια μας για την αναζήτηση ενός άλλου εξαφανισμένου εφήβου, του Βασίλη. Η ιστορία μπορούμε να πούμε πως είναι καλή, αν και της λείπει σε πολλά σημεία το momentum για να συνεχίσουμε το ταξίδι μας. Είναι περισσότερο ενδιαφέρουσα για αυτόν που θέλει να ζήσει και να εμβαθύνει στην νεαρή ψυχολογία του Kratos, παρά να πει μια ανυπερβλητη ιστορία θάρρους και ηρωισμού.
Εδώ να πούμε πως το God of War Sons of Sparta υποστηρίζει ελληνικά μενού, ελληνικούς υπότιτλους και ελληνικές φωνές, με τον Δημήτρη Χαβρέ να επιστρέφει στον ρόλο που τον έχουμε συνηθίσει, ως ώριμος Kratos. Οι αγγλικές φωνές των εφήβων εξυπηρετούν πολύ καλά το παιχνίδι, χωρίς να μας εκστασιάζουν προφανώς, αλλά δεν υπάρχει και ποτέ κάποια ανάγκη για υπέρμετρη ηθοποιία. Οι ελληνικές φωνές όμως (αν εξαιρέσουμε τον Χαβρέ) και κυρίως οι εφηβικές ,”κλωτσάνε” αρκετά στα αυτιά μου, δεν κατάφερα να τις συνηθίσω, υπάρχει θέμα και με το μιξάρισμα καθώς βρήκα ανισσοροπίες στην ένταση και γρήγορα γύρισα το παιχνίδι σε αγγλικές φωνές με ελληνικούς υπότιτλους. Οι ελληνικοί υπότιτλοι και τα μενού πάντως εξυπηρετούν τα μέγιστα στην απόδοση τους και χρίζουν συγχαρητηρίων για την υποστήριξη. Τα ίδια συγχαρητήρια αξίζει το παιχνίδι και για τις πολλές επιλογές που έχει στην προσβασιμότητα, ενώ εξεπλάγην θετικά με την πολύ καλή χρήση των haptics του DualSense.
Στα του gameplay τώρα, που είναι και τα πιο σημαντικά, το παιχνίδι έχει τα πάνω του και τα κάτω του. Για αρχή το metroidvania στοιχείο κινείται στα γνωστά μονοπάτια με τα διάφορα εμπόδια να είναι εκεί ώστε να επιστρέψεις δυνατότερος ή με νεότερα αντικείμενα ώστε να τα ξεπεράσεις. Με το touchpad μας ανοίγει ο χάρτης ο οποίος μας δείχνει σημεία ενδιαφέροντος που έχουμε ξεκλειδώσει, το objective μας ενώ μπορούμε να βάλουμε και screenshots για σημεία ενδιαφέροντος, στα πρότυπα του Prince of Persia, αν και (κακώς) μας δίνεται αυτή η δυνατότητα μετά τα μισά του παιχνιδιού. Μαζεύουμε red orbs για να κάνουμε τις αναβαθμίσεις μας στο skill tree ή δωρεές σε βωμούς για να μας ξεκλειδώσουν στο χάρτη τα σημεία ενδιαφέροντος. Το Skill tree μας είναι περιορισμένο και δεν δίνει ιδιαίτερη ποικιλία σε επιλογές. Μερικές κινήσεις επιθετικές ή αμυντικές και μετά βελτίωση αυτών. Ο Kratos έχει μόνο ένα δόρυ που αναβαθμίζεται σε τρία σημεία και την ασπίδα του, οπότε το οπλοστάσια κρίνεται τελείως περιορισμένο. Οι κινήσεις μας επίσης είναι περιορισμένες και εκεί που θα περίμενα έναν χορό επιθέσεων, όπως άλλωστε έχει θέσει το ίδιο το franchise, εδώ έχουμε μια δύσκαπτη και βαρετή μάχη. Στο παιχνίδι μπαίνουν και οι μαγείες και υπόλοιπα αντικείμενα τα οποία συμμετέχουν μεν στη μάχη αλλά κυρίως είναι για να λύνουν τα προβλήματα που μας βάζει ο metroidvania σχεδιασμός και να προχωράμε προς τα κάτω. Οι υπόλοιπες κινήσεις μας είναι το dodge και σε άλλο κουμπί το roll, ενώ αποκτούμε σανδάλια για τρέξιμο και μακρύτερο άλμα. Οι εχθροί επίσης δεν προδιαθέτουν για επικές μάχες, εξαιρουμένων ορισμένων bosses. Θα βρεθούμε να πολεμάμε νυχτερίδες, μύγες, σκουλίκια και αντε μετά να πάμε σε κάτι μεγαλύτερο και επαναλαμβανόμενο. Πολλά σημεία του χάρτη κινούνται επίσης σε μέτρια επίπεδα σχεδιασμού, τόσο στο background όσο και στην αίσθηση εξαιρεύνησης που προσφέρουν. Δυστυχώς, για να προχωρήσω το God of War Sons of Sparta χρειάστηκε πολλές φορές να πείσω τον εαυτό μου να ασχοληθεί μαζί του και να ξεπεράσει το αίσθημα αγγαρείας που ένιωθα. Δεν είναι ότι το παιχνίδι είναι πάντα έτσι, προφανώς και έχει ωραίες πίστες, έχει τις ωραίες στιγμές του, μερικά ωραία boss fights που είναι από τα highlights (αν και υπάρχουν αδικαιολόγητα spikes δυσκολίας) αλλά σίγουρα θα μπορούσε να ήταν πολλά περισσότερα. Το καλό είναι πως όποιος θέλει να ασχοληθεί μαζί του μπορεί να βρεί πολλών ωρών ασχολίες με το side content και τα collectibles.
To God of War Sons of Sparta παραμένει μια προσπάθεια που δείχνει το δρόμο και για άλλα franchises της Sony, αν θέλουν να επεκταθούν σε άλλα είδη και να καλύψουν τα κενά κυκλοφοριών με μικρότερες και φθηνότερες παραγωγές. Το God of War Sons of Sparta αξίζει την προσοχή μας, αλλά όχι το χειροκρότημα μας. Πιστεύω σε κάποια καλύτερα χέρια με μεγαλύτερη εμπειρία στο είδος, ίσως και με ένα διαφορετικό 2.5D/3D art style ή ακόμα και σε ένα απλά 2D action hack’n’slash τα πράγματα θα ήταν εύκολα καλύτερα και σίγουρα το σύμπαν του God of War προσφερόταν για κάτι τέτοιο. Η τιμή του κρίνεται καλή, αν και είμαι σίγουρος πως κάποια στιγμή θα το δούμε στο PS Plus. Για τους λάτρεις της σειράς είναι μια ενδιαφέρουσα προσθήκη, η οποία όμως θα έπρεπε να ήταν πιο προσεγμένη για να ξεχωρίσει.
God of War Sons of Sparta | Review
ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ:
ΘΕΤΙΚΑ
όμορφα pixel art γραφικά
φοβερή μουσική από Bear McCreary και επιστροφή TC Carson
υποστήριξη ελληνικής γλώσσας
ΑΡΝΗΤΙΚΑ
αρχάριος metroidvania σχεδιασμός
δύσκαμπτη κίνηση και μάχη
bosses με δυσανάλογο βαθμό δυσκολίας
χλιαρή ελληνική μεταγλώττιση
