Hoppers – Review

Δεν αποτελεί ακριβώς νέα διαπίστωση το ότι η άλλοτε χρυσή φήμη της Pixar δεν είναι πια αυτή που ήταν. Το στούντιο τρισδιάστατου animation δεν έφυγε ποτέ από το προσκήνιο, αλλά μετά την επανάσταση που έφερε στη βιομηχανία τη δεκαετία του ’90 και τη σειρά αδιαμφισβήτητων αριστουργημάτων της δεκαετίας του 2000, η Pixar φτάνει μόνο περιστασιακά στο επίπεδο μεγαλείου που κάποτε ήταν συνώνυμο με το όνομά της. Μέρος αυτού οφείλεται στην υπερβολική εξάρτησή της από τα sequels, αλλά ακόμη και οι νεότερες πρωτότυπες ταινίες της δεν φτάνουν πάντα το διαμέτρημα κλασικών ταινιών όπως τα “Finding Nemo”, “The Incredibles” ή “Wall-E”. Η τελευταία τους ταινία, η sci-fi κωμωδία με ζώα “Hoppers”, δεν βρίσκεται σε αυτό το επίπεδο έμπνευσης, αλλά καταφέρνει τελικά να αναδειχθεί σε μια ψυχαγωγική και αξιέπαινη προσπάθεια.

Το “Hoppers” αφορά τη Mabel (Piper Curda), μια φοιτήτρια που αντιμετωπίζει δυσκολίες και λάτρη των ζώων από την πόλη Beaverton, η οποία προσπαθεί να προστατεύσει ένα αγαπημένο ξέφωτο από την κατεδάφιση λόγω ενός έργου κατασκευής αυτοκινητοδρόμου. Αντίπαλός της σε αυτή την προσπάθεια είναι ο δήμαρχος του Beaverton, Jerry Generazzo (Jon Hamm), ο οποίος επιμένει ότι έλαβε τις άδειες κατασκευής επειδή τα ζώα του ξέφωτου έχουν ήδη αποχωρήσει. Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη φαντασία για να καταλάβει κανείς ότι τα ζώα δεν έφυγαν με τη δική τους θέληση, αλλά η έρευνα της Mabel την οδηγεί σε μια σειρά από γεγονότα που καταλήγουν στην τοποθέτηση της συνείδησής της μέσα στο σώμα ενός ρομποτικού κάστορα. Η Mabel χρησιμοποιεί την τεχνολογία “hopping” (μεταπήδηση εγκεφάλου) για να επικοινωνήσει με τα ζώα και να βρει τρόπο να τα κάνει να επιστρέψουν.

Στην πραγματικότητα, η πλοκή είναι πολύ πιο πλούσια από αυτή τη βασική υπόθεση, με την ιστορία του σκηνοθέτη Daniel Chong και του σεναριογράφου Jesse Andrews να διαθέτει μια ξέφρενη ενέργεια καθώς κινείται μέσα από πολλές μεγάλες ιδέες και νέες επιπλοκές. Ο γρήγορος ρυθμός διασφαλίζει ότι δεν χάνεται ποτέ το ενδιαφέρον του κοινού, αλλά δίνει την αίσθηση ότι το “Hoppers” θα πετύχαινε καλύτερα στις συναισθηματικές του στιγμές αν επέτρεπε στην ιστορία να “αναπνεύσει” συχνότερα. Αυτό που κρατά την ταινία προσγειωμένη είναι η επιθυμία της Mabel να κάνει “έστω και ένα πράγμα” να λειτουργήσει σωστά σε μια εποχή που νιώθει ότι όλα καταρρέουν. Στο ταξίδι της τη βοηθά ο King George (Bobby Moynihan), ο φιλικός μονάρχης του τοπικού βασιλείου των θηλαστικών.

Δεν έχω παρά να πω μόνο καλά λόγια για τον King George. Ενώ το “Hoppers” δεν είναι από τις καλύτερες ταινίες της Pixar, ο King George αξίζει μια θέση ανάμεσα στους κορυφαίους χαρακτήρες της. Η ερμηνεία του Moynihan και το σενάριο του Andrews διασφαλίζουν ότι η κάπως αφελής κοσμοθεωρία του βγάζει νόημα επειδή την πιστεύει ολόψυχα. Ωστόσο, ο τρόπος με τον οποίο διοικεί το βασίλειό του είναι ένα από τα μεγαλύτερα μειονεκτήματα της ταινίας. Το δάσος του ακολουθεί τους “κανόνες της λίμνης”, που συνοψίζονται στο “είμαστε όλοι μαζί σε αυτό”. Αυτό είναι ένα ωραίο συναίσθημα, αλλά δεν στέκει λογικά. Παρόμοια με το “The Wild Robot” του 2024, το “Hoppers” γίνεται λίγο υπερβολικά χαριτωμένο με την κοινωνία των ζώων, δείχνοντας θηρευτές και θηράματα να είναι φιλικά μεταξύ τους, αντιμετωπίζοντας τον θάνατο και την τροφική αλυσίδα περισσότερο ως αστείο παρά ως πραγματικό κίνδυνο.

Τούτου λεχθέντος, ο τρόπος με τον οποίο ο King George διοικεί το βασίλειό του και πώς αυτό σχετίζεται με το world-building της ταινίας είναι ένα από τα μεγαλύτερα μειονεκτήματα του “Hoppers”. Το δάσος του King George υπακούει στους “κανόνες της λίμνης”, οι οποίοι μπορούν ουσιαστικά να συνοψιστούν στο “είμαστε όλοι μαζί σε αυτό” (κάτι που λέγεται ρητά στον διάλογο). Πρόκειται για ένα ωραίο συναίσθημα, αλλά δεν στέκει λογικά αν το καλοσκεφτείς. Παρόμοια με το “The Wild Robot” του 2024, το “Hoppers” γίνεται λίγο υπερβολικά “χαριτωμένο” με την κοινωνία των ζώων που μιλάνε, δείχνοντας θηρευτές και θηράματα να είναι φιλικά μεταξύ τους, αν και το “Hoppers” εισάγει την επιφύλαξη ότι είναι εντάξει για τους θηρευτές να τρώνε “όταν πεινάνε”, προσπερνώντας τη σύγκρουση με θανάτους που αντιμετωπίζονται ως αστεία. Σίγουρα, είναι διασκεδαστικό όταν ένα ζώο που εξηγεί τους κανόνες της λίμνης καταβροχθίζεται ανεξήγητα στη μέση της πρότασής του, αλλά αυτό δεν αλλάζει το γεγονός ότι πρόκειται για ένα “τσιρότο” σε ένα ασυμβίβαστο πρόβλημα με την αληθοφάνεια του σκηνικού.

Η έλλειψη αληθοφάνειας του “Hoppers” είναι αυτό που το εμποδίζει να φτάσει τις κορυφαίες προσπάθειες της Pixar. Ταινίες της Pixar όπως το “Monsters Inc.” ή το “The Incredibles” δημιούργησαν κόσμους που ήταν εντελώς ξεχωριστοί από τον δικό μας, κάτι που επέτρεπε στους παράξενους κανόνες τους να παραμένουν εσωτερικά συνεπείς. Όταν όμως το “Finding Nemo” τοποθετήθηκε ξεκάθαρα στον κόσμο μας (πέρα από τη σύμβαση ότι “τα ζώα μιλάνε”), δεν κινήθηκε προς το φανταστικό, παίζοντας ουσιαστικά δίκαια με την κατανόησή μας για το πώς συμπεριφέρονται τα ζώα, ακόμα και με τις ανθρωπομορφικές προσωπικότητές τους. Το “Hoppers” μοιάζει με το “Finding Nemo” όσον αφορά αυτό που προσπαθεί να επιτύχει αφηγηματικά με τον κόσμο του, αλλά υιοθετεί πάρα πολλά επιπλέον ασύμβατα στοιχεία. Αυτή η ικανότητα να αποδέχεσαι τη λογική του σκηνικού μιας ταινίας είναι που επιτρέπει στο κοινό να αποδεχτεί και το συναισθηματικό διακύβευμα των χαρακτήρων, και εδώ είναι που το Hoppers αρχίζει να καταρρέει.

Μεταξύ ενός “κακού”-έκπληξη του οποίου το σχέδιο εδραιώνεται και ανατρέπεται πολύ γρήγορα για να αφήσει πραγματικό αντίκτυπο, της μπερδεμένης λεπτομέρειας ότι η Mabel πρέπει να είναι αυτή που θα εξηγήσει στους μονάρχες των ζώων ότι οι άνθρωποι καταπατούν την περιοχή τους ώστε να κινητοποιηθούν (δεν θα το ήξεραν ήδη;), και ενός καλοπροαίρετου αλλά τελικά ανειλικρινούς τέλους στη σύγκρουση μεταξύ της Mabel και του Jerry, το “Hoppers” έχει μερικές παραπάνω ατέλειες από όσες θα του επέτρεπαν να πάρει άριστα. Ωστόσο, η ταινία διαθέτει ακόμα άφθονο χιούμορ και σκηνές με οξεία σκηνοθεσία (αξιοσημείωτος είναι ο ξεκαρδιστικός τρόπος με τον οποίο ένας καρχαρίας συμμετέχει σε μια καταδίωξη αυτοκινήτων). Επίσης, κλείνει με θετικό τρόπο, προσφέροντας ένα γλυκό συμπέρασμα για τη Mabel και τον King George που δεν αναιρεί όσα θυσιάστηκαν για να φτάσουμε εκεί.