«Η νύφη!» κριτική: αυτό το χαρακτηριστικό του φεμινιστικού πλάσματος αποδεικνύει ότι όλα τα τέρατα δεν είναι ίσα

Σε έναν κόσμο καυτών τεράτων και ακατάστατων ερωτικών σχέσεων, οι γοτθικές ρομαντικές ταινίες έχουν πραγματικά ανακτήσει το μερίδιό τους στις καρδιές των σύγχρονων θεατών. Από το πλάσμα στον Φρανκενστάιν του Γκιγιέρμο ντελ Τόρο, μέχρι τη λαχτάρα και τη λαχτάρα στο Wuthering Heights του Emerald Fennell, τα γοτθικά ρομάντζα επιστρέφουν σε πλήρη εξέλιξη — και η δεύτερη σκηνοθετική έξοδος της Maggie Gyllenhaal, «The Bride!», δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση εξαίρεση.

Θα είμαι ειλικρινής εδώ, ωστόσο, παρά το γεγονός ότι το είδος επιστρέφει στα μπαστούνια, δεν είμαι το κοινό-στόχος. Λοιπόν, ίσως δημογραφικά, είμαι, αλλά αναγνωρίζω τις κινηματογραφικές μου προτιμήσεις τόσο απλές όπως είναι — μου αρέσουν τα ρομάντζα μου αχνιστά, οι κωμωδίες μου γελούν-τα κότσια-εξω-αστείες, και κλείνω τα μάτια μου σε κάθε ένδειξη τρόμου ή υπερβολικού θυμού. Τούτου λεχθέντος, κάθισε να δει το “The Bride!” αφού παρακολούθησα το τονικά πιο σκοτεινό τρέιλερ, εξεπλάγην ευχάριστα το γεγονός ότι οι προτιμήσεις μου (συμπεριλαμβανομένου του gore) είχαν βρει τον δρόμο τους στην ταινία.