Ο αργαλειός 3.500 ετών αφηγείται μια επαναστατική ιστορία

Τα ρούχα φτιάχνουν τον άνθρωπο και έχουν βοηθήσει τους ανθρώπους να μην παγώσουν για χιλιάδες χρόνια. Πώς ακριβώς όμως έφτιαχναν τα ρούχα τους οι άνθρωποι της Εποχής του Χαλκού; Χρησιμοποιώντας τα υπολείμματα ενός αργαλειού με στημόνι που αποκαλύφθηκε στον αρχαιολογικό χώρο Cabezo Redondo στην Ισπανία, μια ομάδα αρχαιολόγων μαθαίνει περισσότερα. Ο αργαλειός που χρονολογείται από το 3500 π.Χ. περιγράφεται λεπτομερώς στο περιοδικό Αρχαιότητα και δείχνει ότι η περιοχή μπορεί να ήταν ένας πιθανός παίκτης στην υφαντουργική επανάσταση της Εποχής του Χαλκού.

Αργαλειοί με στημόνι είναι συσκευές ύφανσης που χρησιμοποιούνται σε όλη την προϊστορική Ευρώπη και τη Μεσόγειο για την κατασκευή υφασμάτων για ρούχα και κουβέρτες. Βάρη αργαλειού από πέτρα ή πηλό προσαρμόζονται στο κάτω μέρος των κλωστών που κρέμονται ελεύθερα για να τα κρατούν τεντωμένα. . Δεδομένου ότι είναι κατασκευασμένοι από ξύλο και οργανικές ίνες, οι αργαλειοί με στημονιά σπάνια επιβιώνουν από τη φθορά του χρόνου. Οι αρχαιολόγοι βασίζονται συνήθως στα βαρίδια από πέτρα ή πηλό για να κατανοήσουν καλύτερα πώς οι προϊστορικοί λαοί κατασκεύαζαν υφάσματα χρησιμοποιώντας τους αργαλειούς.

«Η ύπαρξη κλωστοϋφαντουργίας στη νοτιοανατολική Ιβηρία της Εποχής του Χαλκού ήταν καλά εδραιωμένη, ιδιαίτερα μέσω της μελέτης των βαρών του αργαλειού και των στροφείων των ατράκτων». Ricardo E. Basso Rialσυν-συγγραφέας της μελέτης και αρχαιολόγος στο Πανεπιστήμιο της Γρανάδας στην Ισπανία, εξηγείται σε δήλωση. «Ωστόσο, τα ίδια τα ξύλινα εξαρτήματα των αργαλειών σπάνια διατηρούνται, γεγονός που έχει περιορίσει σοβαρά την ικανότητά μας να ανακατασκευάζουμε τη μορφολογία του αργαλειού, τη χωρική οργάνωση και τις πρακτικές ύφανσης λεπτομερώς».

Η ομάδα βρήκε απανθρακωμένα ξύλα και σχοινιά από φυτικές ίνες κοντά σε πήλινους αργαλειούς Οικισμός Cabezo Redondo της Εποχής του Χαλκού στη νότια Ισπανία. Πιστεύουν ότι πρόκειται για τα ερείπια ενός από τους παλαιότερους ξύλινους αργαλειούς που έχουν βρεθεί ποτέ. Ως ένα από τα καλύτερα διατηρημένα παραδείγματα αυτής της τεχνολογίας στημονιού της Εποχής του Χαλκού στη δυτική Μεσόγειο, προσφέρει μια σπάνια ευκαιρία να μάθετε για την παραγωγή κλωστοϋφαντουργικών προϊόντων.

Αφού ανέλυσε τα διατηρημένα ξύλινα υπολείμματα και τα πήλινα βάρη, η ομάδα ανακατασκεύασε εν μέρει τον αργαλειό. Το ξύλο ήταν πεύκο της Χαλεπίου, ένα δέντρο ιθαγενές της περιοχής, αλλά τα βάρη είναι πιο διακριτικά. Η ομάδα πιστεύει ότι η χρήση αυτών των βαρών μπορεί να σχετίζεται με την κατασκευή λεπτότερων ή πιο ποικίλων υφασμάτων.

«Τα χαρακτηριστικά των βαρών του αργαλειού υποδηλώνουν ότι αυτός ο αργαλειός ήταν ικανός όχι μόνο να παράγει ανοιχτά τιγρέ υφάσματα, αλλά και δυνητικά πιο πυκνά και πιο τεχνικά σύνθετα υφάσματα, πιθανώς συμπεριλαμβανομένων των πρώιμων υφαντών από twill», είπε ο Basso Rial. «Αυτό αντιπροσωπεύει μια αξιοσημείωτη πρόοδο στην κατανόησή μας για την τεχνολογία κλωστοϋφαντουργίας της Εποχής του Χαλκού στην Ιβηρία».

Τα υφαντά από τη Νεολιθική έως την Εποχή του Χαλκού χρησιμοποιούν συχνότερα υφάσματα με τιγρέ φτιαγμένα από φυτικές ίνες όπως το λινάρι. Αντίθετα, τα υφάσματα από twill δεν έγιναν ευρέως διαδεδομένα μέχρι τις αρχές του 1.000 περίπου π.Χ. Είναι σημαντικό ότι τα υφάσματα από twill κατασκευάζονταν επίσης συνήθως από μαλλί. Αυτό σημαίνει ότι το Cabezo Redondo μπορεί να ήταν μια σημαντική τοποθεσία κατά τη διάρκεια του επανάσταση της κλωστοϋφαντουργίαςόταν η χρήση του μαλλιού εξερράγη και τα υφάσματα διαφοροποιήθηκαν.

«Αυτή η ανακάλυψη μάς επιτρέπει να δούμε όχι μόνο τα μερικά εργαλεία που συνήθως διατηρούνται, αλλά τον ίδιο τον αργαλειό -παγωμένο τη στιγμή που χρησιμοποιήθηκε πριν από σχεδόν 3.500 χρόνια- προσφέροντας μια σπάνια ματιά στην καθημερινή τέχνη της υφαντικής της Εποχής του Χαλκού», κατέληξε ο Δρ Basso Rial.