Η πρόσφατη έρευνα του ICTA UAB έρχεται να ανατρέψει όσα γνωρίζαμε μέχρι σήμερα για το κυνήγι φαλαινών και μας αποκαλύπτει ότι οι ιθαγενείς κοινότητες στη νότια Βραζιλία κυνηγούσαν ήδη πριν από 5.000 χρόνια. Αυτό σημαίνει ότι η απαρχή της φαλαινοθηρίας τοποθετείται περίπου 1.000 χρόνια νωρίτερα από ό,τι είχε καταγραφεί στους πολιτισμούς της Αρκτικής, κάτι που αμφισβητεί αυτόματα την κυριαρχία του Βόρειου Ημισφαιρίου στα αρχικά στάδια της θαλάσσιας τεχνολογίας.
Στον κόλπο Babitonga, μια περιοχή στη νότια Βραζιλία, έχουν εντοπιστεί οι λεγόμενοι sambaquis, δηλαδή τεχνητοί λόφοι που δημιουργήθηκαν από αρχαίες κοινότητες και περιέχουν κυρίως στρώματα από κοχύλια, οστά. Οι σχηματισμοί αυτοί λοιπόν για τους επιστήμονες λειτουργούν σαν ένα είδος αρχαιολογικού αρχείου που καταγράφει τι έτρωγαν και πώς ζούσαν οι πληθυσμοί αυτοί.
Εκεί λοιπόν αναλύθηκαν εκατοντάδες οστά χρησιμοποιώντας μια τεχνική που λέγεται ZooMS, η οποία επιτρέπει την αναγνώριση του είδους ενός ζώου μέσω των πρωτεϊνών που διατηρούνται στα οστά. Με αυτόν τον τρόπο κατάφεραν να αποδείξουν ότι τα οστά ανήκαν σε μεγάλα θαλάσσια θηλαστικά, όπως η γαλάζια φάλαινα και η φάλαινα φυσητήρας.
Βέβαια, το κρίσιμο στοιχείο δεν είναι μόνο ποια ζώα εντοπίστηκαν, αλλά το πώς βρέθηκαν εκεί. Τα οστά φέρουν καθαρά σημάδια κοπής, ενώ στον ίδιο χώρο εντοπίστηκαν και μεγάλα καμάκια κατασκευασμένα από οστά φάλαινας. Αυτό δείχνει ότι οι άνθρωποι αυτοί δεν περίμεναν απλώς να ξεβραστούν νεκρές φάλαινες στις ακτές, αλλά τις κυνηγούσαν ενεργά στη θάλασσα.
Πηγή: Nature Communications
