Οι θέσεις εργασίας που διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο μπορεί να βρουν ακόμα δρόμο προς τα εμπρός

Οι προβλέψεις για το πώς η τεχνητή νοημοσύνη θα αναδιαμορφώσει την αγορά εργασίας πολλαπλασιάζονται, αλλά εξακολουθούν να στηρίζονται σε εύθραυστο έδαφος. Μια πρόσφατη γραμμή του έρευνα από το GovAI και το Ινστιτούτο Brookings υιοθετεί μια ελαφρώς πιο δομημένη προσέγγιση. Αντί να ρωτά μόνο ποιες θέσεις εργασίας εκτίθενται στην τεχνητή νοημοσύνη, εξετάζει επίσης πόσο εύκολα οι εργαζόμενοι σε αυτούς τους ρόλους θα μπορούσαν να μετακινηθούν σε νέους. Το αποτέλεσμα είναι λιγότερο δραματικό από ό,τι υποδηλώνουν πολλοί τίτλοι, αλλά πιο χρήσιμο.

Το βασικό εύρημα είναι αντιφατικό. Πολλοί εργαζόμενοι των οποίων οι θέσεις εργασίας αλληλεπικαλύπτονται σε μεγάλο βαθμό με τις δυνατότητες τεχνητής νοημοσύνης μπορεί επίσης να είναι εκείνοι που βρίσκονται στην καλύτερη θέση για να προσαρμοστούν. Οι δεξιότητες που μεταφράζονται καλά μεταξύ των ρόλων, τα υψηλότερα επίπεδα εκπαίδευσης και η πρόσβαση σε πυκνές αγορές εργασίας αυξάνουν τις πιθανότητες ανάκαμψης. Με άλλα λόγια, η έκθεση δεν σημαίνει αυτόματα μετατόπιση και η μετατόπιση δεν σημαίνει απαραίτητα μακροχρόνια ανεργία.

Τούτου λεχθέντος, η εικόνα είναι άνιση. Ορισμένα επαγγέλματα βρίσκονται σε πιο επισφαλή θέση, ειδικά εκείνα που συνδυάζουν υψηλή έκθεση με περιορισμένη κινητικότητα. Εδώ ξεχωρίζουν οι γραφειακοί και διοικητικοί ρόλοι. Αυτές οι εργασίες συχνά περιλαμβάνουν δομημένες, επαναλαμβανόμενες εργασίες που η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να χειριστεί αποτελεσματικά, ενώ προσφέρει επίσης λιγότερες διαδρομές σε γειτονική, υψηλότερης αμοιβής εργασία. Το αποτέλεσμα είναι μια μικρότερη αλλά πιο ευάλωτη ομάδα εργαζομένων που μπορεί να δυσκολεύονται να επανατοποθετηθούν.

Υπάρχει επίσης μια σαφής δημογραφική διάσταση. Ένα μεγάλο μερίδιο των πιο εκτεθειμένων και λιγότερο προσαρμόσιμων ρόλων κατέχουν γυναίκες, αντανακλώντας μακροχρόνια πρότυπα στην αγορά εργασίας. Αυτό υποδηλώνει ότι ο αντίκτυπος της τεχνητής νοημοσύνης δεν θα κατανεμηθεί ομοιόμορφα και ότι οι υπάρχουσες ανισότητες θα μπορούσαν να βαθύνουν εάν δεν γίνει προσεκτική διαχείριση των μεταβάσεων.

Παρά τον αυξανόμενο όγκο της έρευνας, το ευρύτερο σήμα παραμένει αβέβαιο. Οι μελέτες συχνά έρχονται σε αντίθεση μεταξύ τους. Ορισμένοι προτείνουν ότι η τεχνητή νοημοσύνη μειώνει ήδη τις ευκαιρίες για νεότερους εργαζόμενους σε τομείς όπως η ανάπτυξη λογισμικού και η εξυπηρέτηση πελατών. Άλλοι βρίσκουν το αντίθετο, με τους ίδιους τους εργαζόμενους να έχουν καλύτερες επιδόσεις από τους συνομηλίκους σε τομείς λιγότερο εκτεθειμένους σε τεχνητή νοημοσύνη. Την ίδια στιγμή, ιδρύματα όπως οι περιφερειακές τράπεζες της Federal Reserve εκφράζουν σκεπτικισμό για βραχυπρόθεσμες απώλειες θέσεων εργασίας, ενώ τα στελέχη συνεχίζουν να προειδοποιούν για μεγάλης κλίμακας αναστάτωση.

Αυτή η ασυνέπεια δεν προκαλεί έκπληξη. Η ιστορική καταγραφή δείχνει ότι οι οικονομολόγοι έχουν δυσκολευτεί να προβλέψουν τις επιπτώσεις στην εργασία των μεγάλων τεχνολογιών. Οι προηγούμενες προβλέψεις σχετικά με τον αυτοματισμό συχνά αγνοούσαν τόσο την ταχύτητα όσο και την κατεύθυνση της αλλαγής. Τα ΑΤΜ δεν εξάλειψαν τους ταμίες τραπεζών. Η πρώιμη τεχνητή νοημοσύνη δεν διέγραψε την ακτινολογία. Τα νέα εργαλεία τείνουν να αφαιρούν ορισμένες εργασίες, να αναδιαμορφώνουν άλλες και να δημιουργούν εντελώς νέες κατηγορίες εργασίας που είναι δύσκολο να προβλεφθούν εκ των προτέρων.

Αυτό που ισχύει στις προηγούμενες μεταβάσεις είναι το μοτίβο της άνισης προσαρμογής. Μερικοί εργαζόμενοι είναι σε θέση να προχωρήσουν γρήγορα σε νέους ρόλους. Άλλοι βιώνουν μεγαλύτερες περιόδους διαταραχής, χαμηλότερους μισθούς ή αποχωρούν εντελώς από το εργατικό δυναμικό. Η ιστορία των χειριστών τηλεφωνικών πινάκων δείχνει και τις δύο πλευρές. Πολλοί εργαζόμενοι δυσκολεύτηκαν αφού έχασαν τη δουλειά τους, αλλά νέες ευκαιρίες εμφανίστηκαν μέσα σε λίγα χρόνια σε παρακείμενους τομείς. Το σύστημα επανισορροπήθηκε, αλλά όχι χωρίς κόστος.

Το τρέχον κύμα τεχνητής νοημοσύνης φαίνεται να ακολουθεί παρόμοια τροχιά. Υπάρχουν ελάχιστα στοιχεία μέχρι στιγμής ότι μειώνει τη συνολική απασχόληση σε μεγάλη κλίμακα. Αυτό που αλλάζει είναι το είδος της εργασίας που είναι περισσότερο εκτεθειμένο. Σε αντίθεση με προηγούμενα κύματα αυτοματισμού που στόχευαν στη χειρωνακτική εργασία, αυτή η αλλαγή επικεντρώνεται περισσότερο στους ρόλους του λευκού γιακά. Οι εργασίες που περιλαμβάνουν γραφή, ανάλυση και συντονισμό είναι πλέον προσιτές από τις μηχανές.

Το πιο χρήσιμο ερώτημα δεν είναι ποιες θέσεις εργασίας θα εξαφανιστούν, αλλά ποιοι εργαζόμενοι θα έχουν επιλογές όταν αλλάξουν οι ρόλοι τους. Η προσαρμοστικότητα εξαρτάται από κάτι περισσότερο από την τεχνική ικανότητα. Περιλαμβάνει την πρόσβαση στην εκπαίδευση, τη γεωγραφική κινητικότητα, την οικονομική σταθερότητα και την ικανότητα πλοήγησης στις μεταβάσεις. Οι εργαζόμενοι που δεν έχουν αυτά τα buffer αντιμετωπίζουν έναν πιο δύσκολο δρόμο, ακόμα κι αν οι εργασίες τους δεν είναι οι πιο εκτεθειμένες στα χαρτιά.

Για τους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής και τις επιχειρήσεις, αυτό δημιουργεί μια πρακτική πρόκληση. Είναι ευκολότερο να εστιάσουμε σε γενικές αφηγήσεις σχετικά με την απώλεια θέσεων εργασίας ή τη δημιουργία θέσεων εργασίας παρά να αντιμετωπίσουμε την άνιση κατανομή του κινδύνου. Οι εργαζόμενοι που είναι πιο πιθανό να αγωνίζονται είναι συχνά οι λιγότερο ορατοί στις δημόσιες συζητήσεις. Χωρίς στοχευμένη υποστήριξη, έχουν επίσης τις λιγότερες πιθανότητες να επωφεληθούν από όποιες νέες ευκαιρίες προκύψουν.

Το κύριο πακέτο είναι η αυτοσυγκράτηση. Οι προβλέψεις για την τεχνητή νοημοσύνη και τις θέσεις εργασίας πρέπει να λαμβάνονται σοβαρά υπόψη, αλλά να μην αντιμετωπίζονται ως οριστικές. Η κατεύθυνση της αλλαγής είναι πραγματική, αλλά η κλίμακα και το χρονοδιάγραμμα παραμένουν αβέβαια. Οι προηγούμενες τεχνολογικές αλλαγές δεν εξάλειψαν την εργασία. Το αναδιοργάνωσαν. Δεν υπάρχει λόγος να υποθέσουμε ότι αυτό θα είναι θεμελιωδώς διαφορετικό.

Η αγορά εργασίας θα προσαρμοστεί, όπως πάντα. Το ανοιχτό ερώτημα είναι πόσο ομαλή θα είναι αυτή η προσαρμογή και ποιος θα μείνει πίσω στη διαδικασία.

---

Πίστωση επιλεγμένης εικόνας