Η επιστροφή του διαδικτύου στο Ιράν μετά από σχεδόν τρεις μήνες ψηφιακού αποκλεισμού έφερε κύμα συναισθημάτων που κυμαίνονται από τη χαρά έως τη θλίψη. Οι χρήστες των κινητών τηλεφώνων και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης επανασυνδέθηκαν με τον κόσμο, αλλά οι αντιδράσεις τους ήταν περίπλοκες. Αν και μια νέα εποχή φάνηκε να ξεκινάει, οι πολίτες υποδέχτηκαν τη μεγάλη αυτή αλλαγή με επιφυλακτικότητα και ανησυχία, όπως αναφέρει το Guardian.
Η Έλλη, μία 42χρονη καλλιτέχνης από την Τεχεράνη, περιέγραψε τις συναισθηματικές της αντιδράσεις όταν συνδέθηκε ξανά: «Άναψα ένα τσιγάρο και άκουσα την αγαπημένη μου μουσική. Κλάψαμε, καθώς πιστεύαμε ότι αυτή ήταν μια αρχή για μια πιο ελεύθερη ζωή.» Η αισιοδοξία της, όμως, αναμεμειγμένη με τη σκληρή πραγματικότητα, δεν είναι χωρίς αμφιβολίες.
Η σταδιακή αποκατάσταση του διαδικτύου έγινε είδηση παγκόσμιας εμβέλειας, με την κυβέρνηση να πανηγυρίζει, αλλά πολλοί πολίτες παρέμειναν καχύποπτοι. %20Η Μαριάμ, φωτογράφος στην Τεχεράνη, εξέφρασε την αποδοκιμασία της: «Είναι αηδιαστικό να βλέπεις τον κόσμο να γιορτάζει την αποκατάσταση του διαδικτύου ως μεγάλο επίτευγμα, όταν αποτελεί θεμελιώδες δικαίωμα.»
Η ίδια σημείωσε ότι η μερική πρόσβαση στο ίντερνετ δε σημαίνει φυσιολογική ζωής, αφού οι μπλοκαρισμένες εφαρμογές όπως το WhatsApp και οι δύσκολες συνδέσεις, περιορίζουν την καθημερινότητά της. «Χρειάζομαι περισσότερη ελευθερία για να επιστρέψω στη δουλειά μου,» τόνισε.
Η αρχική διακοπή του διαδικτύου από το καθεστώς είχε σκοπό την καταστολή των αντικυβερνητικών διαδηλώσεων και οι πολίτες είχαν πρόσβαση σε εναλλακτικές μεθόδους σύνδεσης, όπως VPN, μόνο με υψηλό κόστος. Το γεγονός ότι οι συνδέσεις αποκαταστάθηκαν σταδιακά, προτού επιχειρηθούν νέες αποκλειστικές πολιτικές, θέτει ερωτήματα για τη διάρκεια και την ασφάλεια της νέας κανονικότητας.
Η Μίνα, 23 ετών, διαδηλώτρια, αναφέρει ότι ο φόβος απέναντι στην παρακολούθηση είναι πιο έντονος από ποτέ: «Το διαδίκτυο δεν σημαίνει ελευθερία, αν έχεις πάντα το βλέμμα του κράτους πάνω σου.» Η ανησυχία αυτή δυσχεραίνει τη δυνατότητα ελεύθερης έκφρασης και εργασίας για εκείνους που καταδεικνύουν την ανάγκη για αλλαγές.
Συναισθηματική Έκρηξη κατά την Επανασύνδεση
Οι αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αναβιώνουν μνήμες και ιστορίες οδύνης, με πολλούς Ιρανούς να θρηνούν για αγαπημένα τους πρόσωπα που χάθηκαν κατά τη διάρκεια διαδηλώσεων. «Η καρδιά μου είναι πιο βαριά από πριν», λέει ο Αμίν, καθηγητής στην Τεχεράνη, περιγράφοντας την επιθυμία για μια καλύτερη ζωή που συναντά την σκληρή πραγματικότητα της απελπισίας.
Η εύθραυστη κατάσταση του διαδικτύου στον Ιράν, καθιστά τη σύνδεση ταυτόχρονα ευχάριστη και θλιβερή. «Η επιστροφή που βιώνουμε διαπνέεται από τις δυσκολίες και τις απώλειες που βιώσαμε», καταλήγει ο Αμίν.
Και ενώ οι πολίτες προσπαθούν να προσαρμοστούν στη νέα ψηφιακή τους ζωή, οι διαδηλωτές και οι ακτιβιστές ανησυχούν για την καταστολή που προκύπτει από την επανασύνδεση.
Το νέο «internet pro» που εγκρίθηκε από το Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας του Ιράν, με περιορισμούς, συνδέεται με την αναζήτηση περισσότερης ελευθερίας ή μάλλον με τη μεγαλύτερη ελέγχου, όπως σημειώνει η Μίνα.
«Είναι μια παραπλανητική κίνηση, που σκοπό έχει να μας κρατήσει σε παράνομη παρακολούθηση», πρόσθεσε.
Ανάμεικτα Συναισθήματα για τους Ιρανούς της Διασποράς
Η επιστροφή του διαδικτύου δίνει επίσης χώρος για ανάμεικτα συναισθήματα στους Ιρανούς που διαμένουν στο εξωτερικό. «Ένιωσα περίεργα συναισθήματα, χαρά και λύπη», δήλωσε η Μαχσίντ, ακτιβίστρια ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Ο αγώνας για ελευθερία και δικαιοσύνη συνεχίζεται στο Ιράν, με την ελπίδα ότι η σύνδεση δεν θα περιοριστεί σε αυτό που πραγματικά είναι: «Μία νέα ευκαιρία για να εκφραστούν οι φωνές που μέχρι τώρα είχαν καταπιεστεί».
## Η άποψη του TechNoid.gr
Η επιστροφή του διαδικτύου στο Ιράν επιβεβαιώνει το γεγονός ότι η τεχνολογία είναι ένα διπλό μαχαίρι. Ενώ οι πολίτες αποκτούν πρόσβαση σε εργαλεία που μπορούν να ενισχύσουν τη φωνή τους, η απειλή της παρακολούθησης και της καταστολής παραμένει παρούσα. Η ανάγκη για ελευθερία και δικαιώματα είναι πιο επιτακτική από ποτέ. Η πραγματική πρόκληση αφορά στη διασφάλιση ότι αυτή η ευκαιρία θα οδηγήσει σε ουσιαστική αλλαγή και όχι σε έναν ακόμη γύρο καταστολής. Η διεθνής κοινότητα θα πρέπει να παρακολουθεί τις εξελίξεις και να υποστηρίζει τις φωνές των ανθρώπων που αγωνίζονται για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και ελευθερία.
