Ένα πρόσφατα αποκαλυφθέν οστό ποδιού τυραννόσαυρου αναστατώνει τα πράγματα στον κόσμο των δεινοσαύρων. Το οστό του ποδιού που αποκαλύφθηκε στο Νέο Μεξικό ανήκει σε έναν ασυνήθιστα μεγάλο τυραννόσαυρο – την ομάδα των δεινοσαύρων που περιλαμβάνει τους ισχυρούςTyrannosaurus rex. Το κνήμιο έχει μήκος τρία πόδια και διάμετρο περίπου πέντε ίντσες, μόνο ελαφρώς μικρότερο από το μεγαλύτερο γνωστό Τυραννόσαυρος δείγμα. Το γιγάντιο οστό του ποδιού περιγράφεται λεπτομερώς σε μια μελέτη που δημοσιεύτηκε σήμερα στο περιοδικό Επιστημονικές Εκθέσεις.
Η κνήμη αποκαλύφθηκε στον πλούσιο σε απολιθώματα σχηματισμό Kirtland του βορειοδυτικού Νέου Μεξικού. Χρονολογείται πριν από 74 εκατομμύρια χρόνια στην Ύστερη Καμπανική εποχή. Εκείνη την εποχή, η σημερινή Βόρεια Αμερική είχε ένα υποτροπικό κλίμα και χωριζόταν στη μέση από έναν θαλάσσιο δρόμο που εκτείνονταν από τον Κόλπο του Μεξικού βόρεια μέχρι την Αρκτική. Ο συγκεκριμένος τυραννόσαυρος ζούσε κοντά στη δυτική ακτή του θαλάσσιου δρόμου, που ήταν γεμάτη ζούγκλες και δάση.
«Για το Νέο Μεξικό την εποχή που αυτός ο τυραννόσαυρος περιπλανιόταν στο τοπίο, φανταστείτε κάτι σαν τη σημερινή ακτή του Κόλπου, μια χαμηλή πλημμυρική πεδιάδα». Άντονι Φιορίλολέει ένας συν-συγγραφέας της μελέτης και παλαιοντολόγος στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας και Επιστήμης του Νέου Μεξικού Λαϊκή Επιστήμη. “Άλλοι δεινόσαυροι που αποτελούσαν μέρος του οικοσυστήματος περιλαμβάνουν κερασφόρους δεινόσαυρους, θωρακισμένους δεινόσαυρους και δεινόσαυρους με μύτες πάπιας, όπως ο νέος δεινόσαυρος με μυρμηγκιές πάπιας Ahshislesaurus που ονομάσαμε το περασμένο φθινόπωρο. Η χλωρίδα περιελάμβανε κωνοφόρα, αγγειόσπερμα, φτέρες και αλογοουρά.”
Το τεράστιο μέγεθος του οστού του ποδιού του τυραννόσαυρου αιφνιδίασε την ομάδα, αλλά και η τοποθέτησή του ανάμεσα στους βράχους.
«Ότι είναι ένας πολύ μεγάλος τυραννόσαυρος για την εποχή του και πολύ παλαιότερος γεωλογικά από ό,τι θα είχε προβλέψει κανείς», συν-συγγραφέας της μελέτης και παλαιοντολόγος του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας και Επιστημών του Νέου Μεξικού. Σπένσερ Λούκας λέει Λαϊκή Επιστήμη.
Το οστό είναι ελαφρώς μικρότερο από τις κνήμες που ανήκουν στη Σου, τη διάσημη T. rex που εκτίθεται στο Μουσείο Field στο Σικάγο για σχεδόν 26 χρόνια. Η Sue είναι η μεγαλύτερη και πιο ολοκληρωμένη T. rex δείγματα που έχουν βρει ποτέ οι παλαιοντολόγοι.
«Η Sue βρέθηκε σε πολύ νεότερους βράχους από αυτή την κνήμη, οπότε ο τυραννόσαυρος μας ήταν ο μεγαλύτερος αρπακτικός δεινόσαυρος του είδους του», λέει ο Fiorillo.
Με βάση το μεγάλο μέγεθος, τις διαστάσεις, τον ίσιο άξονα και το τριγωνικό σχήμα του οστού στο κάτω άκρο, η ομάδα πιστεύει ότι μπορεί να ανήκει σε στενός συγγενής του Τυραννόσαυρος. Υπολογίζουν ότι ζύγιζε περίπου 10.361 λίβρες, κάτι που θα τον καθιστούσε τον μεγαλύτερο γνωστό τυραννόσαυρο αυτής της περιόδου. Συγκριτικά, οι Τυραννόσαυροι που βρέθηκαν σε νεότερα μέρη των απολιθωμάτων ζύγιζαν περίπου 4.000 έως 6.000 λίβρες.
Η ομάδα συνέκρινε επίσης χαρακτηριστικά της κνήμης με εκείνα άλλων τυραννόσαυρων. Προτείνουν ότι μπορεί να είχε κοινό πρόγονο και με τους δύο T. rex και Tyrannosaurus mcraeensis. Αυτό σημαίνει ότι θα μπορούσε να είναι πρώιμο μέλος του a ευρεία ομάδα που ονομάζεται Tyrannosaurini, που περιλαμβάνει Τυραννόσαυρος, Ταρμπόσαυρος, και Zhuchengtyrannus.
Το μεγάλο κόκαλο προσθέτει επίσης περισσότερα δεδομένα σε μια μεγάλη συζήτηση σχετικά με την ιστορία καταγωγής του τυραννόσαυρου.
«Υπάρχει συζήτηση για την προέλευση των τυραννόσαυρων, με την Ασία και τη Βόρεια Αμερική να θεωρούνται ως οι πιο πιθανοί τόποι προέλευσης», εξηγεί ο Lucas. «Αυτός ο μεγάλος, γεωλογικά παλιός τυραννόσαυρος είναι πιο συνεπής με μια βορειοαμερικανική καταγωγή, και πιθανώς στο νότιο τμήμα της ηπείρου».
Ωστόσο, απαιτείται περαιτέρω μελέτη του αρχείου δεινοσαύρων στη νότια Βόρεια Αμερική και την Ασία για να ολοκληρωθεί η εικόνα. Οι παλαιοντολόγοι χρειάζονται επίσης έναν πιο ολοκληρωμένο σκελετό για να αναγνωρίσουν το ακριβές είδος, τις σχέσεις του με άλλους τυραννόσαυρους και να αποκτήσουν πιο ακριβείς εκτιμήσεις για το μέγεθός του. Και αυτό θα απαιτήσει περισσότερο σκάψιμο.
«Η επιστήμη είναι μια διαδικασία που εκτυλίσσεται στο δικό της πρόγραμμα», λέει ο Fiorillo. «Κάθε νέα ανακάλυψη απολιθωμάτων μάς αναγκάζει να κάνουμε ένα βήμα πίσω και να επαναξιολογήσουμε αυτό που νομίζουμε ότι γνωρίζουμε, και αυτός είναι ο λόγος που η επιστήμη μπορεί να είναι τόσο δυναμική».
PopSci 2025 Τα καλύτερα νέα
VIA: popsci.com
