Τα υπόγεια ύδατα που ρέουν μέσα από τα συστήματα υπόγειων σπηλαίων του κεντρικού Τέξας είναι ζωτικής σημασίας τόσο για τη γεωργία όσο και για την καθημερινή ζωή. Είναι επίσης υπόγεια, αρχαία αρχεία του παρελθόντος. Στην κομητεία Comal ακριβώς βόρεια του Σαν Αντόνιο, το Σπήλαιο του Μπέντερ δίνει μια άνευ προηγουμένου ματιά στη μεγαπανίδα που κάποτε περιπλανήθηκε στην περιοχή πριν από περίπου 100.000 χρόνια.
Μερικά από τα οστά ζώων που κρύβονται μέσα είναι επίσης εντελώς απροσδόκητα. Ως παλαιοντολόγος του Πανεπιστημίου του Τέξας στο Ώστιν Τζον Μορέτι και ο εξερευνητής John Young περιέγραψε σε μια εργασία που δημοσιεύτηκε πρόσφατα στο περιοδικό Τεταρτογενής Έρευναστο κέντρο του Τέξας κατοικούσαν γιγάντιες χελώνες, βραδύποδες εδάφους, μαστόδοντες, καθώς και παμπατέρες—ένας πρόγονος του σημερινού αρμαδίλλου που μεγάλωσε όσο ένα λιοντάρι.
Σε αντίθεση με άλλες παλαιοντολογικές ανασκαφές, η ομάδα δεν χρειαζόταν φτυάρια ή αξίνες. Αντίθετα, άλλαξαν τον εξοπλισμό εκσκαφής τους με αναπνευστήρες και γυαλιά. Σχηματισμοί όπως το Σπήλαιο του Μπέντερ γεμίζουν συνήθως με τρεχούμενα ρεύματα που κυμαίνονται σε βάθος ανάλογα με τις πρόσφατες βροχοπτώσεις, τις πλημμύρες και τις καταθέσεις καταβόθρων. Η διάβρωση επίσης συχνά μεταφέρει οστά ζώων από την επιφάνεια, όπου μπορούν να παραμείνουν αδιατάρακτα για χιλιάδες χρόνια. Ωστόσο, ελάχιστα σπήλαια διαθέτουν την ίδια κρύπτη απολιθωμάτων με το Σπήλαιο του Bender.
«Υπήρχαν απολιθώματα παντού, απλά παντού, με τρόπο που δεν έχω δει σε καμία άλλη σπηλιά», θυμάται ο Moretti. «Ήταν μόνο κόκαλα σε όλο το πάτωμα».
Οι Moretti και Young επισκέφτηκαν την τοποθεσία έξι φορές μεταξύ Μαρτίου 2023 και Νοεμβρίου 2024, ερευνώντας τελικά 21 ξεχωριστές ζώνες. Τα απολιθώματα είναι τώρα γυαλισμένα και έχουν χρώμα σκουριάς από την ανοργανοποίηση μετά από χιλιάδες χρόνια κάτω από το νερό, αλλά η συλλογή δειγμάτων ήταν τόσο εύκολη όσο το να τα φτάσεις κάτω και να τα αρπάξεις.
Οι ανακαλύψεις περιελάμβαναν ένα γιγάντιο νύχι νωθρής εδάφους και αρχαία οστά καμήλας, αλλά το παμπατέρε ήταν ιδιαίτερα εντυπωσιακό. Αρχικά από τη σημερινή Νότια Αμερική, οι τεράστιοι πρόγονοι των αρμαδίλων μετανάστευσαν τελικά στη Βόρεια Αμερική πριν από περίπου 2,7 εκατομμύρια χρόνια κατά την εποχή του Πλειστόκαινου και μετά το σχηματισμό του Ισθμού του Παναμά. Ένα ενήλικο pampathere πιθανότατα ζύγιζε έως και 440 κιλά, αλλά δεν αποτελούσε μεγάλη απειλή για κανέναν. Σε αντίθεση με τους σημερινούς παμφάγους αρμαδίλους, τα σαγόνια και τα δόντια του παμπατέρη ήταν κατάλληλα για χοντρή βλάστηση μέχρι που τελικά εξαφανίστηκαν πριν από περίπου 12.000 χρόνια.
Η έλλειψη συγκριτικών στοιχείων σημαίνει ότι οι ηλικίες των απολιθωμάτων δεν έχουν ακόμη πλήρως επιβεβαιωθεί, αλλά οι συγγραφείς της μελέτης πιστεύουν ότι πιθανότατα χρονολογούνται πριν από 100.000 χρόνια στην τελευταία μεσοπαγετώδη περίοδο – μια συγκριτικά ζεστή εποχή κατά την πιο πρόσφατη εποχή των παγετώνων. Αν αληθεύει, τα οστά είναι τα πρώτα παραδείγματα μεσοπαγετώνων ζώων που ανακαλύφθηκαν στο κεντρικό Τέξας.
“Αυτός ο ιστότοπος μας δείχνει κάτι διαφορετικό και αυτό είναι πραγματικά σημαντικό λόγω όλης της δουλειάς που έχει γίνει σε αυτήν την περιοχή”, είπε ο Moretti. «Αν είναι μεσοπαγετώνας σε ηλικία, είναι ένα νέο παράθυρο στο παρελθόν και σε ένα τοπίο, περιβάλλον και κοινότητα ζώων που δεν έχουμε παρατηρήσει στο παρελθόν σε αυτό το μέρος του Τέξας».
PopSci 2025 Τα καλύτερα νέα
VIA: popsci.com
