Μην έχοντας πρότερη επαφή με τη σειρά Fatal Frame, εκτιμώ πολύ την προσπάθεια αναβίωσης του franchise, τα τελευταία χρόνια. Μπορεί τα remasters των Maiden of the Black Water και Mask of the Lunar Eclipse να μην έκαναν πάταγο, δεδομένου πως μιλάμε για απλές επανακυκλοφορίες, όμως τα πράγματα είναι διαφορετικά με το Fatal Frame 2: Crimson Butterfly. Πέραν του οτι εδώ έχουμε να κάνουμε με πλήρες remake, από την πάντα ποιοτική Team Ninja, μιλάμε ίσως και για το καλύτερο παιχνίδι της σειράς γενικώς. Έτσι, οπλίστηκα με θάρρος και υπομονή και βυθίστηκα στο απέραντο σκοτάδι του χωριού Minakami.
Το Minakami είναι ένας οικισμός που έχει εξαφανιστεί προ πολλού, με τη μοίρα του να έχει σφραγιστεί από μία τραγική ιστορία 2 αδερφών. Αναμενόμενα, 2 δίδυμες αδερφές, οι Mio και Mayu, είναι και οι πρωταγωνίστριες μας, με τις κοπέλες να παρασύρονται στο χωριό, ακολουθώντας μία πορφυρή πεταλούδα. Εκεί, η Mayu θα απαχθεί από εκδικητικούς δαίμονες που έχουν ξεμείνει στο Minakami και επιδιώκουν να πραγματοποιήσουν το απαγορευμένο “Crimson Butterfly” τελετουργικό. Μην έχοντας επιλογή, η Mio θα αναγκαστεί να περιηγηθεί στα θεοσκότεινα σοκάκια του χωριού, προσπαθώντας να σώσει την αδερφή της, ανακαλύπτοντας στην πορεία ό,τι έχει προηγηθεί με τις άλλες κοπέλες που εξαφανίστηκαν για πάντα.
Το Fatal Frame 2 είναι ένα πραγματικά τρομακτικό παιχνίδι. Ακόμη κι όταν δεν αξιοποιεί τα jumpscares ή τις φρικιαστικές μορφές των πνευμάτων που στοιχειώνουν τα βήματα της Mio, η αδιανόητη ατμόσφαιρα παρέχει ένα μόνιμο άγχος, καθ’ όλη την 9ωρη διάρκεια του τίτλου. Η κεντρική ιστορία περιβάλλεται από μία μόνιμη θλίψη και φωλιάζει βαριά στη συνείδηση του παίκτη, ο οποίος όμως θα ανακαλύψει κι άλλες εξίσου, ή και περισσότερο ζοφερές ιστορίες κατά την περιήγηση στο χωριό. Το remake εμπλουτίζει την αφήγηση, με κάποια μικρά δευτερεύοντα σενάρια, τα οποία ολοκληρώνονται σύντομα, μιλούν όμως για θανάτους, χαμένους έρωτες και οτιδήποτε άλλο είναι ικανό να συνεισφέρει λίγο ακόμη στο μακάβριο κλίμα. Το λάτρεψα!
Δεν χωρά αμφιβολία πως το Fatal Frame 2 έχει επηρεαστεί πολύ από το Silent Hill. Προσωπικά, θα το χαρακτήριζα ως το ιαπωνικό Silent Hill, αφού τα κοινά γνωρίσματα είναι πολλά. Για την ακρίβεια, οι ομοιότητες εκτοξεύονται, εάν συγκρίνει κανείς το παιχνίδι με το Silent Hill f, που διαδραματίζεται στην Ιαπωνία. Εξ’ ου και τα πολλαπλά τέλη, με 2 από αυτά να είναι εφικτά στο πρώτο σας playthrough και τα υπόλοιπα να απαιτούν ενασχόληση σε NG+. Μάλιστα, υπάρχουν και νέα τέλη, που συναντώνται αποκλειστικά στο remake. Παρότι εκτιμώ την ύπαρξη πολλαπλών endings, μου κακοφάνηκε που η πλειοψηφία απαιτεί δεύτερο playthrough, σε ένα παιχνίδι που δεν διακρίνω replayability. Επίσης, εάν με ρωτάτε, τα πιο ενδιαφέροντα τέλη είναι κλειδωμένα στο NG+, οπότε θα προτιμούσα μία παραπάνω ισορροπία.
Ένας μεγάλος εκσυγχρονισμός που φέρνει το remake είναι η νέα προοπτική της κάμερας. Πλέον, έχουμε να κάνουμε με ένα αμιγώς third-person παιχνίδι, που κινείται στα πρότυπα των αντίστοιχων remakes των Resident Evil. Υπενθυμίζουμε πως το πρωτότυπο είχε τις κλασσικές fixed κάμερες, που συνήθιζε να επιτάσσει η γενιά του PlayStation 2. Έτσι, το όλο στήσιμο του τίτλου είναι πιο μοντέρνο και μας φέρνει σε γνώριμα μονοπάτια όσο περιηγούμαστε στους εσωτερικούς και εξωτερικούς χώρους του χωριού Minakami, ψάχνοντας πρώτες ύλες και λύνοντας ωραίους γρίφους, ενώ αποφεύγουμε τα επιθετικά φαντάσματα που θέλουν να μας βλάψουν. Τι γίνεται όμως όταν δεν μπορούμε να αποφύγουμε τους εχθρούς..; Εκεί μπαίνει στην εξίσωση το σήμα κατατεθέν του τίτλου, που δεν είναι άλλο από την Camera Obscura.
Η θρυλική κάμερα αποτελεί και τον βασικότερο μηχανισμό του Fatal Frame 2, αλλά και γενικώς ολάκερου του franchise. Η Camera Obscura έχει παραπάνω από μία χρήσεις, αφού μας επιτρέπει να ακολουθήσουμε -αόρατα με γυμνό μάτι- σημάδια, να βρούμε κρυμμένα αντικείμενα ή/και δωμάτια, αλλά και να λύσουμε γρίφους. Κυρίως όμως αποτελεί το βασικό μας όπλο απέναντι στα αιμοσταγή πνεύματα, αφού μόνο με τη λήψη φωτογραφιών μπορούμε να τα εξολοθρεύσουμε. Η κάμερα έρχεται εξ’ αρχής εξοπλισμένη με έναν συγκεκριμένο τύπο φιλμ, ενώ στη συνέχεια θα βρούμε κι άλλους, με διάφορα γνωρίσματα. Παραδείγματος χάριν, κάποιο φιλμ μπορεί να είναι πιο δυνατό, αλλά να χρειάζεται περισσότερο χρόνο να “φορτίσει”. Έτσι, η σωστή επιλογή φιλμ, αλλά και φίλτρου, μπορεί να αποβεί σωτήρια. Εννοείται πως όλα τα παραπάνω επιδέχονται και αναβαθμίσεων, κάνοντας τη ζωή μας πιο εύκολη.
Ομολογουμένως, ο μηχανισμός της Camera Obscura ήταν πρωτοποριακός για την εποχή του. Μάλιστα, θα έλεγα πως ήταν τόσο “μπροστά”, που συνεχίζει να είναι φρέσκος και άκρως ενδιαφέρων ακόμη και σήμερα, ενώ ταυτόχρονα είναι το τέλειο μέσο για να μας στήσει το παιχνίδι λίγα παραπάνω jumpscares. Στην αντίπερα όχθη, πρόκειται για ένα σύστημα μάχης που μάλλον πλέον δεν λειτουργεί όσο καλά θα ήλπιζαν οι developers. Πρόκειται για ένα κάπως δυσκίνητο σύστημα, που υπολειτουργεί κάτω από την ταυτόχρονη παρουσία πολλών εχθρών, αν και συνεχίζει να παραμένει λειτουργικό και -κάποιες φορές- διασκεδαστικό. Πιστεύω πως οι πιο σύγχρονοι gamers θα ζοριστούν αρκετά στη μάχη, αν και η Camera Obscura παραμένει ένα τεράστιο κομμάτι της γοητείας του Fatal Frame 2, οπότε σίγουρα δεν θα θέλαμε να δούμε ριζικές αλλαγές.
Αντιθέτως, υπάρχουν σημεία στο παιχνίδι που μάλλον έχρηζαν αυτών των ριζικών αλλαγών. Ο μεγάλος πονοκέφαλος είναι ορισμένα σημεία που μας αναγκάζουν να δράσουμε χωρίς την κάμερα και αποτελούν πρακτικά trial-and-error stealth κομμάτια, που δεν έχουν γεράσει ιδιαίτερα καλά. Θα θέλαμε να τα ξεχάσουμε γρήγορα, αν και ευτυχώς(!) δεν διαρκούν πολύ. Επιπροσθέτως, το παιχνίδι πάσχει από κάμποσο backtracking. Ναι, η επιστροφή σε γνώριμες τοποθεσίες δεν είναι κάτι το πρωτάκουστο για survival horror τίτλους, απλώς εδώ, ίσως και εξαιτίας του κάπως πιο περιορισμένου επιπέδου της παραγωγής, βρεθήκαμε 4 και 5 φορές να πηγαίνουμε από το ένα κτίριο στο άλλο, με διαφορετική αφορμή κάθε φορά. Εν κατακλείδι, θα πρέπει να γνωρίζετε πως η σχεδόν αυτούσια μεταφορά του βασικού περιεχομένου έχει και στιγμές που θα σας ταξιδέψουν στο 2003, όχι μόνο με την καλή έννοια.
Η φράση “from the ground up” έχει λοιδορηθεί αρκετά τα τελευταία χρόνια, αλλά βρίσκει πλήρη εφαρμογή στο Fatal Frame 2. Πρόκειται για ένα πληρέστατο remake, κάτι που γίνεται έκδηλο στην οπτική αναβάθμιση σε σχέση με τον αρχικό τίτλο. Αρκεί να βάλει κανείς δίπλα – δίπλα τα μοντέλα των χαρακτήρων του remake και του og και θα καταλάβει το γιγαντιαίο άλμα. Μην περιμένετε βέβαια τεχνικό τομέα επιπέδου σύγχρονου Resident Evil, αν και πάλι το παιχνίδι παραμένει εξαιρετικά όμορφο, με καταπληκτικούς φωτισμούς και υπέροχο art direction. Στον αντίποδα, το γεγονός πως ο τίτλος τρέχει αποκλειστικά στα 30 fps, ακόμη και στο PS5 Pro, εν έτει 2026, είναι ανεπίτρεπτο, αφού δεν έχουμε να κάνουμε με ένα ιδιαίτερα “βαρύ” παιχνίδι. Είμαι σίγουρος πως κάποιο μελλοντικό patch θα προσθέσει και 60άρι framerate, πράγμα απαραίτητο.
Γενικώς, το Fatal Frame 2 είναι μία άχαστη επιλογή για όσους λατρεύουν το survival horror. Πραγματικά μιλάμε για ένα παιχνίδι που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τους κολοσσούς του είδους. Η τρέχουσα επαναφορά του στο 2026 δεν αποτινάσσει από πάνω του όλους τους αναχρονισμούς που αναμένουμε σε ένα παιχνίδι του 2003. Έτσι, οφείλετε να γνωρίζετε πως ορισμένα κομμάτια του θα δοκιμάσουν τα νεύρα σας, αλλά εν τέλει ο τίτλος θα σας ανταμείψει, με μία από τις πιο σκληρές, μακάβριες και αξιομνημόνευτες εμπειρίες που έχει να προσφέρει το genre.
Fatal Frame 2: Crimson Butterfly Remake | Review
ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ:
Το Fatal Frame 2 είναι μία άχαστη επιλογή για όσους λατρεύουν το survival horror. Πραγματικά μιλάμε για ένα παιχνίδι που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τους κολοσσούς του είδους. Η τρέχουσα επαναφορά του στο 2026 δεν αποτινάσσει από πάνω του όλους τους αναχρονισμούς που αναμένουμε σε ένα παιχνίδι του 2003. Έτσι, οφείλετε να γνωρίζετε πως ορισμένα κομμάτια του θα δοκιμάσουν τα νεύρα σας, αλλά εν τέλει ο τίτλος θα σας ανταμείψει, με μία από τις πιο σκληρές, μακάβριες και αξιομνημόνευτες εμπειρίες που έχει να προσφέρει το genre.
ΘΕΤΙΚΑ
Πραγματικά τρομακτικό, πραγματικά ατμοσφαιρικό, πραγματικά αφόρητο
Μακάβριο, σκληρό σενάριο
Μηχανισμοί που ακόμη και σήμερα φαντάζουν καινοτόμοι
Η νέα third-person προοπτική
Εξαιρετικό οπτικά και ηχητικά
ΑΡΝΗΤΙΚΑ
Κάποια σημεία δεν έχουν γεράσει τόσο καλά
Το combat είναι πλέον αρκετά clunky
Τα πιο ενδιαφέροντα endings είναι κλειδωμένα στο NG+
Ανεπίτρεπτα 30 fps
