Όπως πολλοί άνθρωποι, έχω χρησιμοποιήσει το Spotify από όσο θυμάμαι τον εαυτό μου. Οντως, μακρύτερα απ’ όσο μπορώ να θυμηθώ. Ξέρω περίπου πότε άρχισα να χρησιμοποιώ την υπηρεσία ροής μουσικής, αλλά δυσκολεύομαι να αφηγηθώ τους ακριβείς χρόνους ή τη στιγμή που έγραψα για πρώτη φορά στο Premium.
Η παλαιότερη ανάμνηση που θυμάμαι από τη χρήση του Spotify είναι ότι ο φίλος μου φιλτράρει (και πιθανώς χλεύαζε) τη λίστα αναπαραγωγής Drum & Bass μου ενώ οδηγούσα το Honda Civic μου: άντληση μπάσου, τρίξιμο τροχών, καπνός που αναβλύζει από τα παράθυρα του αυτοκινήτου. Αυτό ουσιαστικά περιγράφει ολόκληρη την εφηβεία μου και τις αρχές της δεκαετίας του ’20, οπότε είμαι ακόμα σε απώλεια. Είμαι τώρα 33, όμως, αρκεί να πω ότι έχει περάσει καιρός.
Δεδομένου ότι τα δύο τελευταία δεν είναι απαραίτητα συνώνυμα, είναι δουλειά μας να βάζουμε τα προϊόντα “Hi-Res” στους ρυθμούς τους με αναπαραγωγή υψηλής ανάλυσης — μέχρι πρόσφατα, φυσικά, αυτό ήταν κάτι που το Spotify δεν μπορούσε να κάνει.
Γιατί; Λοιπόν, δεν έχει να κάνει με την ποιότητα του ήχου.
“Αλλά, αλλά, αλλά SPOTIFY LOSSLESS — γιάντα γιντά”
Θα το βγάλω από τη μέση νωρίς. Είμαι πολύ μακριά από το να ασχολούμαι με την αναπαραγωγή υψηλής ανάλυσης εδώ.
Τώρα, μπορώ να διακρίνω τη διαφορά μεταξύ αναπαραγωγής υψηλής ανάλυσης και χαμηλότερης ανάλυσης σε ακουστικά premium και παρόμοια, αλλά συνήθως μεταδίδω ροή σε υψηλή ανάλυση μόνο όταν δοκιμάζω εξοπλισμό ήχου. Στην καθημερινή χρήση, απολαμβάνω σχεδόν πάντα τα οφέλη της ασύρματης σύνδεσης, ακούγοντας τη μουσική μου μέσω Bluetooth από το iPhone 17 Pro Max και δεν αποκομίζει κανένα όφελος από την αναπαραγωγή υψηλότερης ανάλυσης του Qobuz. Επομένως, δεν ανησυχώ πολύ για το θέμα Spotify χωρίς απώλειες έναντι Qobuz υψηλής ανάλυσης (το Spotify προσφέρει 24-bit 44,1 kHz χωρίς απώλειες, το οποίο δεν είναι τόσο “καλό” όσο η αναπαραγωγή 24-bit 192 kHz του Qobuz).
Αντίθετα, αυτό το άρθρο γνώμης έχει να κάνει με την επιμέλεια και τις συστάσεις…
Το ανθρώπινο άγγιγμα
Έμπαινα μέσα και έξω από το Qobuz για λίγο (κυρίως για δοκιμαστικούς σκοπούς) χωρίς να εμβαθύνω πολύ ή να δώσω μεγάλη προσοχή, πριν το αποκτήσω πραγματικά. Ένα πρωί, όταν άκουγα ένα από τα άλμπουμ της εβδομάδας του Qobuz, Θλιβερός Και Όμορφος Κόσμος από τη Mavis Staples, παρατήρησα κάποια ακρόαση – «αντίγραφο» όπως την αποκαλούμε και στη βιομηχανία των μέσων ενημέρωσης – κάτω από τις πληροφορίες του άλμπουμ της.
Αυτό δεν είναι κάτι καινούργιο. Το Spotify έχει πληροφορίες καλλιτέχνη και άλμπουμ. Αλλά κάνοντας κλικ στο κουμπί “Διαβάστε περισσότερα”, εξεπλάγην ευχάριστα. Διαδώστε μια σελίδα αντιγραφής, σαφώς γραμμένη από ένα άτομο (και όχι από τον ίδιο τον καλλιτέχνη), προβάλλοντας το υπόβαθρο, τη σύνθεση και τα πλεονεκτήματα του άλμπουμ, βοηθώντας να κατανοήσετε γιατί έγινε το άλμπουμ της εβδομάδας.
Ένας άνθρωπος, που σαφώς ενδιαφέρεται πολύ για το θέμα, το έγραψε αυτό. Και ως δημοσιογράφος, αυτό με βολεύει.
Αυτό το βαθύτερο επίπεδο ανθρωπότητας είναι ένα βασικό θέμα του Qobuz. Τα άλμπουμ της εβδομάδας επιλέγονται από τον κόσμο, με βάση τις ατομικές γνώσεις και, όντως, τις προτιμήσεις (αλλά δεν πειράζει). Οι λίστες αναπαραγωγής επιμελούνται, δεν δημιουργούνται λογισμικό. Και όλη η παρτίδα γράφεται και εξηγείται για να σας βοηθήσει να καταλάβετε γιατί.
Έχοντας περάσει χρόνια με την αυτοματοποίηση του globocorp τελικού χρήστη της μουσικής, το ανθρώπινο στοιχείο του Qobuz αισθάνεται τόσο αναζωογονητικό.
Πες μου μόνο τι να κάνω
Το ανθρώπινο άγγιγμα είναι επίσης εξαιρετικά ωφέλιμο για εξερεύνηση. Το Spotify κάνει συνήθως δύο πράγματα: προτείνει μουσική αλγοριθμικά με βάση αυτά που έχετε ήδη ακούσει εσείς και παρόμοια άτομα. ή να σας αφήσει να περιηγηθείτε σε όλα.
Δεν υπάρχει τίποτα εγγενώς λάθος με αυτά τα δύο πράγματα, αλλά θεωρώ ότι καταπνίγει το εύρος ακρόασης μου. Με το Spotify, τείνω απλώς να παραμένω σε αυτό που ήδη γνωρίζω, επειδή αυτό είναι το μόνο που εμφανίζομαι κατά την αυτοματοποιημένη αναπαραγωγή. Το Discover τείνει να μου δείχνει μερικά νέα πράγματα, αλλά εμφανίζονται και πολλά πράγματα με τα οποία είμαι ήδη εξοικειωμένος.
Οι ενότητες περιήγησης, εν τω μεταξύ, είναι απλώς πολύ ευρείες για να με φανούν πολύ χρήσιμο. Υπάρχουν πάρα πολλές επιλογές. Είστε ήδη εξοικειωμένοι με αυτήν την ιδέα, είμαι βέβαιος: είναι ο ίδιος λόγος που βρίσκεστε να κάνετε ατελείωτες κύλιση στο Netflix με απώλεια για το τι να παρακολουθήσετε. Νερό, νερό παντού, αλλά ούτε σταγόνα να πιεις.
Εν ολίγοις, για να ανακαλύψω σωστά νέα πράγματα, πρέπει να μου το πουν “Αυτό είναι καλό, άκουσέ το μήπως θεωρηθείς αδαής!” Και αυτό κάνει ο Qobuz. Προφανώς, δεν αποκαλεί ποτέ κανέναν αδαή, ούτε συναντά καθόλου σνομπ για αυτό το θέμα — αλλά έτσι θέλω να με κάνει να νιώθω. Πρέπει να νιώθω ότι δεν ξέρω τίποτα και πρέπει να μου δείξουν νέα πράγματα. να δείξει πώς να είσαι γνώστης της μουσικής από ειδικούς που γνωρίζουν.
Υπόθεση: Τζαζ. Μέχρι πρόσφατα, ήμουν πιστός Anti-Jazzer. Όπως το είδα, η παραγωγική κατάποση της τζαζ από την κοινωνία είναι ο λόγος που έχουμε τόσες πολλές αυτοάνοσες ασθένειες και δυσανεξίες στη γλουτένη αυτές τις μέρες. Δεν πρέπει να δίνουμε τζαζ στα παιδιά μας, σκέφτηκα — δεν είναι καλό για αυτά. Έχει κανείς, ρώτησα, πραγματικά ξέρετε τι βάζει η Big Trumpet στην τζαζ;
Ποτέ δεν άκουσα τζαζ, ούτε θα την είχα ψάξει, οπότε το Spotify δεν θα μου το έδειχνε ποτέ. Ο Qobuz, από την άλλη, τόλμησε να μου το δείξει. Δεν ήξερα ότι υπάρχει ένα είδος που ονομάζεται “West Coast” ή “Cool” jazz — πιο αργό τέμπο, πιο χαλαρό, λιγότερο avant-garde, όλα τα αντίθετα από αυτά που δεν μου αρέσουν στην τυπική (Ανατολική Ακτή, υποθέτω;) jazz. Μια μέρα, στην αρχική μου σελίδα βρισκόταν ένα playlist της West Coast Jazz, με μια ήρεμη παραλία στην εικόνα για να τονίσει τη χαλαρωτική φύση της συλλογής. Ο Qobuz μου είπε: αυτή η τζαζ είναι καλή για σένα, άκουσέ την. Και το έκανα. Και ερωτεύτηκα.
Πραγματική τυχαιοποίηση
Ένα άλλο πρόβλημα με το Spotify που ανακάλυψα μόνο μετά την αποχώρησή μου αφορά τη σωστή τυχαιοποίηση ή την έλλειψη αυτής. Όταν λέω τυχαιοποίηση, εννοώ τις τυχαίες προτάσεις μετά το τέλος μιας λίστας αναπαραγωγής.
Ας επιστρέψουμε στο τζαζ παράδειγμά μου από ψηλά. Με βάση μια προαίσθηση (επηρεασμένη, φυσικά, από την πολυετή εμπειρία χρήσης του Spotify), έκανα ένα μικρό πείραμα. Κατευθύνθηκα στο Spotify, πρόσθεσα μερικά τραγούδια neo-jazz που μου άρεσαν σε μια λίστα αναπαραγωγής και το άφησα να τελειώσει. Ίσως δεν αποτελεί έκπληξη για οποιονδήποτε χρησιμοποιεί το Spotify, οι τυχαιοποιημένες συστάσεις ήταν αρκετά ασήμαντες. Το Spotify έπαιξε τραγούδια που δεν είχα ακούσει, αλλά μόνο από τους ίδιους δύο καλλιτέχνες. Ξανά και ξανά. Δεν είναι απαίσιο, αλλά θέλω περισσότερους από δύο καλλιτέχνες.
Ανέκδοτα, τουλάχιστον, έχω βρει πολύ καλύτερες τις αλγοριθμικές προτάσεις του Qobuz μετά τη λίστα αναπαραγωγής. Τείνω να προτείνω μια ευρύτερη γκάμα καλλιτεχνών, κάτι που με βοηθά να βρω περισσότερη νέα μουσική για να απολαύσω.
Ποιο είναι λοιπόν το νόημα σας;
Όλα τα παραπάνω έχουν ως αποτέλεσμα μια βαθύτερη εμβάθυνση και κατανόηση της μουσικής. Τουλάχιστον από την πλευρά μου. Με το Qobuz, αισθάνομαι σαν να μπαίνω στο νιφάκι. οι ανεξερεύνητες (για μένα) και ελαφρώς εξειδικευμένες περιοχές της μουσικής. Νιώθω σαν να είμαι άνθρωπος της Αναγέννησης, ακούγοντας πράγματα στα οποία θα μπορούσα να αναφέρω κατά τη διάρκεια μιας διανοητικής συνομιλίας σε έναν Σκωτσέζο σε κάποιο φανταχτερό πάρτι, εντυπωσιάζοντας τους πάντες.
Φυσικά, η ζωή μου δεν είναι ποτέ τόσο ρομαντική, και δεν έχω πάει ποτέ σε τέτοιο πάρτι. Αλλά ελπίζω να καταλάβατε τι εννοώ — με το Qobuz νιώθω ότι ανακαλύπτω εκλεπτυσμένη μουσική για ενήλικες που απολαμβάνω, αντί να επαναλαμβάνω τη λίστα αναπαραγωγής emo μου για 600η φορά φέτος. Και αφορά κυρίως το ανθρώπινο στοιχείο, το οποίο είναι πολύ μεγαλύτερο μέρος του Qobuz από το Spotify.
Είναι αντιδιαισθητικό κατά κάποιο τρόπο. Πώς μπορούν μερικές χειροποίητες προτάσεις να προσφέρουν καλύτερα αποτελέσματα από έναν αλγόριθμο με το σύνολο των δεδομένων του Spotify στη διάθεσή του; Δεν ξέρω, αλλά λειτουργεί. Αυτή είναι η δύναμη της σωστής επιμέλειας, υποθέτω.
Ακολουθώ Οδηγός Tom’s στις Ειδήσεις Google και προσθέστε μας ως προτιμώμενη πηγή για να λαμβάνετε τα ενημερωμένα νέα, τις αναλύσεις και τις κριτικές μας στις ροές σας.