«Χαβάη: Οι καταιγίδες «έπληξαν» το σκηνικό του Jurassic World!»

Η ταινία «Jurassic World» (2015), υπό την σκηνοθετική καθοδήγηση του Colin Trevorrow, στάθηκε ορόσημο στη σύγχρονη κινηματογραφία, εισάγοντας νέα τεχνολογία CGI και φέρνοντας πίσω αγαπημένους χαρακτήρες. Στην ταινία, ο Chris Pratt υποδύεται τον Owen Grady και η Bryce Dallas Howard την Claire Dearing, εκτελώντας μοναδικές ερμηνείες που συνδύασαν δράση και συναισθηματική ένταση.

Η επόμενη ταινία «Jurassic World: Fallen Kingdom» (2018) συνεχίζει την ιστορία των χαρακτήρων, εμβαθύνοντας στις ηθικές και κοινωνικές προεκτάσεις της επιστημονικής προόδου.

Σύμφωνα με το Deadline, ο Chris Pratt ανακοίνωσε πρόσφατα μια μαύρη μέρα για τους φαν του franchise: το μπανγκαλόου του Owen Grady καταστράφηκε από ένα πεσμένο δέντρο εξαιτίας των καταστροφικών καταιγίδων που έπληξαν τη Χαβάη τον τελευταίο μήνα. Οι καταιγίδες αυτές προκάλεσαν ένα έκτακτο γεγονός με σχεδόν 2 τρισεκατομμύρια γαλόνια βροχόπτωσης στην περιοχή.

Ο 46χρονος ηθοποιός, μιλώντας στο Entertainment Weekly, δήλωσε: «Μόλις έλαβα ένα μήνυμα από τον φίλο μου, Jason Morgan, που ζει σε αυτό το ράντσο. Χθες μια καταιγίδα έφερε αυτό το δέντρο που έπεσε πάνω στο μπανγκαλόου του Owen. Αυτό το μέρος καταστράφηκε την προηγούμενη μέρα. Λυπάμαι, Jason».

Η ανακοίνωση του Pratt συνδέεται με την εξομολόγηση του Jason Momoa, ο οποίος ενημέρωσε μέσω Instagram την κοινότητα ότι η οικογένειά του αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη βόρεια ακτή του νησιού Οάχου. Η περιοχή έγινε θεατής πλημμυρών που δεν έχουν παρατηρηθεί τα τελευταία 20 χρόνια εξαιτίας του κυκλώνα Kona που έπληξε την περιοχή.

Σύμφωνα με μια μελέτη που διεξήχθη από το Πανεπιστήμιο της Χαβάης, οι καταιγίδες είχαν ως αποτέλεσμα πάνω από 2 τρισεκατομμύρια γαλόνια βροχόπτωσης σε διάστημα μόλις 14 ημερών, κάτι που αποδεικνύει τη δύναμη της φύσης και τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής.

Η ιστορία αυτή υπογραμμίζει την προκλητική σχέση ανάμεσα στη δημιουργική βιομηχανία και το φυσικό περιβάλλον. Η ζημιά σε μια τοποθεσία που έχει κερδίσει την αγάπη των θεατών προσθέτει έναν νέο διάλογο σχετικά με την ευθύνη των filmmakers απέναντι στην προστασία των φυσικών πόρων και των τοπίων που γίνονται σκηνές για ταινίες. Η βιομηχανία του κινηματογράφου, ούτε πόροι ούτε πηγές είναι αθάνατοι, όπως μας θυμίζει αυτή η αφήγηση.