Έχω κάνει λάθος εδώ και χρόνια, αυτή η δυνατότητα τηλεφώνου είναι υπέροχη

Δεν είναι όλες οι αποφάσεις σχεδιασμού τηλεφώνου που κερδίζουν άμεσα. Ο σχεδιασμός της εγκοπής του iPhone παρέμεινε διχαστικός καθ’ όλη τη διάρκεια της παρουσίας του στο προσκήνιο, ενώ άλλα έγιναν πιο αποδεκτά με την πάροδο του χρόνου.

Έχω αποδεχτεί μια τέτοια αλλαγή, αν και δεν περίμενα ποτέ ότι θα το έκανα: το χτύπημα της κάμερας. Και όχι μόνο αποδέχομαι τη χαρά ενός προεξέχοντος φακού, έχω συνειδητοποιήσει ότι βρίσκω τα τηλέφωνα χωρίς αυτούς μάλλον άσχημα.

Δεν μπορώ να το πιστέψω. Αλλά εδώ είμαστε.

Ένας μακρύς και ανώμαλος δρόμος

Είναι δύσκολο να το πιστέψουμε, αλλά το χτύπημα της κάμερας είναι μαζί μας για πάνω από μια δεκαετία τώρα.

Τα πρώτα αξιόλογα τηλέφωνα με αξιοσημείωτα χτυπήματα κάμερας έφτασαν στις αρχές της δεκαετίας του 2010, με τη Samsung Galaxy Note 3 παρουσιάζοντας μια πολύ ανυψωμένη μονάδα κάμερας. Το iPhone ακολούθησε με το iPhone 6 το 2014, και από τότε, έχουμε δει βασικά τηλέφωνα να υιοθετούν όλο και μεγαλύτερες κάμερες.

Οι λόγοι είναι προφανείς: Καθώς οι καταναλωτές απαιτούν πιο προηγμένες προδιαγραφές κάμερας, ο χώρος για τη στέγασή τους πρέπει να αυξηθεί. Χάρη στα χτυπήματα της κάμερας έχουμε χαρακτηριστικά όπως οπτική σταθεροποίηση εικόνας, τηλεφακό και όλα τα διασκεδαστικά παιχνίδια που έχουμε αγαπήσει.

Αλλά τα πράγματα έχουν πραγματικά ξεφύγει από τον έλεγχο. Ο Galaxy S20 UltraΤο χτύπημα της κάμερας της κάμερας πυροδότησε πολλούς τίτλους λόγω του πόσο άσχημο ήταν και έμεινε πολύ έξω. Η γραμμή Google Pixel αγκαλιάζει το χτύπημα, μετατρέποντάς το στο εμβληματικό γείσο.

Ο Galaxy Z TriFold έχει φτάσει μάλιστα στο σημείο Το χτύπημα της κάμερας του είναι παχύτερο από το πραγματικό πλάτος του τηλεφώνου όταν ξεδιπλώνεται.

Τα χτυπήματα της κάμερας προσθέτουν πολλά χρήσιμα χαρακτηριστικά, αλλά έχουν και πολλά μειονεκτήματα.

Αισθητικά, είναι πολύ κεντρικό σημείο, οπότε δεν μπορείτε πραγματικά να τα κρύψετε. Καθιστούν επίσης δύσκολο να ακουμπάτε το τηλέφωνό σας σε μια επιφάνεια χωρίς να κουνιέται σε κάποιο βαθμό. Μπορεί να πιάσει πράγματα και μπορεί επίσης να κάνει τους φακούς πιο πιθανό να γρατσουνιστούν. Οι άκρες του εξογκώματος σίγουρα θα προσελκύσουν ζημιά.

Υπάρχουν πολλοί λόγοι για να αντιπαθούμε τα χτυπήματα της κάμερας και σίγουρα δεν μου άρεσε ο τρόπος με τον οποίο θα γίνονταν ακόμη πιο εμφανείς. Και για πολύ καιρό, πίστευα ότι οι σκέψεις μου για αυτά δεν είχαν αλλάξει.

Στη συνέχεια όμως ήρθε το Google Pixel 9a.

Το Pixel 9a ήταν το σημείο καμπής μου

Δεν έχω κάποιο συγκεκριμένο μοσχαρίσιο κρέας με το Pixel 9a. Λατρεύω τη σειρά Pixel A. Είναι από τα καλύτερα τηλέφωνα μεσαίας κατηγορίας που μπορείτε να βρείτε, και το Pixel 3a XL είναι ένα από τα αγαπημένα μου τηλέφωνα όλων των εποχών. Όταν λοιπόν το λέω αυτό, το λέω με αγάπη.

Το Pixel 9a είναι ένα απίστευτο βαρετό τηλέφωνο. Είναι τόσο χωρίς χαρακτηριστικά, τόσο μειλίχιο. Το κοιτάς και τα μάτια σου γλιστρούν αμέσως. Δεν υπάρχει πουθενά να ξεκουραστεί το βλέμμα σου. Είναι σαν να κοιτάς τον καθαρό ουρανό — χωρίς τίποτα να εστιάσω, είναι απλά… το ίδιο.

Αυτό δεν ήταν πραγματικά πρόβλημα στο παρελθόν, επειδή η Google έχει την τάση να τηρεί ένα σχέδιο που δίνει κάποιο χαρακτήρα στο πίσω πλαίσιο ενός τηλεφώνου. Για χρόνια, ήταν το δίχρωμο σχέδιο. Τώρα, από το Pixel 6, είναι το γείσο της κάμερας.

Αλλά το Pixel 9a δεν το έχει αυτό. Δεν διαθέτει καν τη μονάδα κάμερας squircle και τον αισθητήρα δακτυλικών αποτυπωμάτων των Pixel 4 και 5.

Αντίθετα, είναι οβάλ και … τίποτα άλλο. Δεν υπάρχει τίποτα που να τραβήξει τα βλέμματα, εκτός από μια μη συναρπαστική μονάδα κάμερας και το λογότυπο της Google.

Περιέργως, το Pixel 10 Pro μου δεν έχει και πολλά άλλα. Όταν το διαλύεις, το Pixel 10 ProΤο πίσω πλαίσιο του είναι απλώς μια μονάδα κάμερας και ένα λογότυπο της Google. Γιατί λοιπόν δεν αισθάνεται το ίδιο;

Δεν μου αρέσει να το λέω, αλλά οφείλεται στο τεράστιο χτύπημα και τη γραμμή της κάμερας.

Προσθέτει κάποιο σοβαρό βάρος στο πίσω μέρος του τηλεφώνου και δεν εννοώ το φυσικό βάρος. Σου τραβάει την προσοχή, σου δίνει κάτι να κοιτάξεις, να θυμηθείς. Αφαιρέστε το και έχετε κάτι εξαιρετικά ανιαρός.

Και μετά η Google το έκανε ξανά με το Pixel 10a.

Όλο αυτό το διάστημα, υπέθεσα ότι θα εξακολουθούσα να μισώ την κάμερα, αλλά χρειάστηκε το Pixel 9a για να με κάνει να συνειδητοποιήσω ότι είμαι στην πραγματικότητα ένας μετατροπέας κάμερας.

Το χτύπημα ήρθε για να μείνει, και είμαι παράξενα χαρούμενος γι’ αυτό

Με τα τηλέφωνα γίνονται πιο λεπτά και οι κάμερες μεγαλώνουν, το χτύπημα της κάμερας είναι πιθανό να μείνει εδώ.

Και ειλικρινά, αυτό είναι πολύ καλό. Γιατί οι πίσω πλευρές των τηλεφώνων δεν ήταν ποτέ μεγαλύτερες, αλλά και χωρίς τίποτα να τις γεμίζει με νόημα.

Στις πρώτες μέρες των smartphone, οι πίσω πλευρές των τηλεφώνων συνήθως δεν έπαιρναν πολλά πράγματα. Αλλά αυτό ήταν εντάξει, γιατί δεν ήταν πραγματικά τόσο μεγάλο, οπότε δεν ένιωθε ποτέ κενό.

Στη συνέχεια, τα τηλέφωνα έγιναν μεγαλύτερα — αλλά καταφέραμε να γεμίσουμε αυτόν τον χώρο με αισθητήρες δακτυλικών αποτυπωμάτων και περισσότερους φακούς κάμερας.

Τώρα όμως; Τα τηλέφωνα είναι μεγαλύτερα από ό,τι ήταν ποτέ πριν, αλλά δεν υπάρχει τίποτα που να γεμίζει αυτόν τον χώρο. Χρειάζεται κάτι με βάρος, κάτι με γροθιά.

Το μεγάλο εξόγκωμα της κάμερας κάνει ακριβώς αυτό. Είναι ένα κομβικό σημείο, το κεντρικό στοιχείο, το στοιχείο που λείπει που χρειάζεται απεγνωσμένα στα Pixel 9a και 10a.

Έχει περάσει πολύς καιρός, αλλά είμαι επιτέλους έτοιμος να ζητήσω συγγνώμη από την κάμερα για την έλλειψη πίστης μου. Αποδεικνύεται ότι είναι πολύ πιο απαραίτητο από όσο νόμιζα.