Γιατί οι κατασκευαστές τηλεοράσεων σταμάτησαν να χρησιμοποιούν πάνελ πλάσματος;

Κάποια στιγμή, στις αρχές έως τα τέλη της δεκαετίας του 2000, θα είχατε μόνο μερικές εξαιρετικές επιλογές κατά την αναβάθμιση σε μια νέα τηλεόραση HD και μακριά από τις παραδοσιακές οθόνες CRT και προβολής. Οι δύο κύριοι τύποι επίπεδων οθονών ήταν η LCD και η πλάσμα και, τότε, τα πάνελ LCD μεγάλης οθόνης ήταν πολύ πιο ακριβά, πριν η τεχνολογία γίνει ευρέως προσβάσιμη.

Οι τηλεοράσεις με πάνελ πλάσματος χρησιμοποιούσαν θήκες αερίου, όπως υποδηλώνει το όνομα, οι οποίες απελευθερώνουν φως όταν φορτίζονται με ηλεκτρισμό, δίνοντάς τους τη φωτεινή, ζωντανή εικόνα στην οθόνη. Σε αντίθεση με τις οθόνες LCD, οι τηλεοράσεις πλάσματος χρησιμοποίησαν κυψέλες φωσφόρου σε κόκκινο, πράσινο και μπλε χρώματα, τα οποία θα συνδυάζονταν για να δημιουργήσουν το τελικό pixel ή πλαίσιο. Λόγω του τρόπου λειτουργίας τους, απαιτούσαν μεγάλες ποσότητες ενέργειας σε σύγκριση με άλλες τεχνολογίες και παρήγαγαν επίσης υπερβολική θερμότητα. Στην πραγματικότητα, η μεγάλη πλειονότητα των βλαβών της τηλεόρασης πλάσματος, που οδήγησαν σε επισκευές, προήλθε από υπερθέρμανση.

Το πλεονέκτημα είναι ότι η τεχνολογία αυτοεκπομπής σήμαινε ότι δεν χρειάζονταν οπίσθιο φωτισμό και λειτούργησαν εξαιρετικά σε συνθήκες χαμηλού φωτισμού και σε εσωτερικούς χώρους — αλλά όχι σε φωτεινά περιβάλλοντα σε αντίθεση με τα σημερινά πάνελ LED-LCD — και σε σύγκριση με παλαιότερες οθόνες LCD, παρήγαγαν μια ευκρινή, ζωντανή εικόνα ειδικά σε μεγαλύτερα μεγέθη. Αλλά όταν εισήχθη ο οπίσθιος φωτισμός LED για πάνελ LCD, και αργότερα το OLED έγινε δημοφιλές, ήταν το θάνατο για την τεχνολογία τηλεοράσεων πλάσματος. Ξαφνικά οι οθόνες LCD έγιναν πιο φωτεινές, φθηνότερες, πιο εύκολες στην κατασκευή, πιο ελαφριές και έδιναν μια εικόνα εξίσου υψηλής ποιότητας. Επίσης, οι τηλεοράσεις 4K έγιναν όλο και πιο δημοφιλείς ως αναβάθμιση σε σχέση με το HD, και η δημιουργία μιας τηλεόρασης πλάσματος με δυνατότητα 4K θα ήταν ασυνήθιστα ακριβή σε σύγκριση με τις μορφές LCD ή LED.

Όταν τα πλάσματα έγιναν δημοφιλή, οφειλόταν σε μεγάλο βαθμό στα πλεονεκτήματα που προσέφερε η τεχνολογία σε σύγκριση με τις τηλεοράσεις CRT και προβολής, οι οποίες ήταν πάντα αρκετά ογκώδεις. Επιπλέον, ενώ οι τηλεοράσεις CRT ή καθοδικού σωλήνα είναι γνωστό ότι εκπέμπουν μικρές ποσότητες ακτινοβολίας, οι τηλεοράσεις πλάσματος δεν εκπέμπουν, παρά το γεγονός ότι περιέχουν σπάνιες μορφές αερίου στο εσωτερικό τους. Ούτε οι τηλεοράσεις LCD.

Το μεγαλύτερο πλεονέκτημα των πρώιμων πάνελ πλάσματος ήταν το πόσο εξαιρετικά λεπτά θα μπορούσαν να είναι. Ήταν επίσης πολύ φωτεινά και καθώς κάθε pixel φωτιζόταν ξεχωριστά, πρόσφεραν απίστευτες γωνίες θέασης, καθιστώντας τα τέλεια για ένα μεγάλο σαλόνι ή τηλεοράσεις μεγάλου μεγέθους θεάτρου. Είχαν επίσης εξαιρετικά υψηλούς ρυθμούς ανανέωσης, έως και 600 Hz σε ορισμένες περιπτώσεις, αν και ο αριθμός αυτός ήταν εν μέρει μάρκετινγκ και δεν εντυπωσιάζει τόσο πολύ σε σύγκριση με τις τηλεοράσεις LCD και LED σήμερα — πολλές από τις οποίες παρέχουν ρυθμούς από 60 Hz έως 240 Hz.

Αλλά ακόμα κι έτσι, ήταν ακριβά, και καθώς περισσότεροι άνθρωποι έμαθαν πόση ενέργεια κατανάλωναν, αυτό έγινε επίσης ένα σημαντικό σημείο διαμάχης. Οι ανταγωνιστικές τεχνολογίες βελτιώθηκαν αρκετά γρήγορα, ενώ παρέμειναν επίσης προσιτές, και αυτό έχει γίνει καλύτερο χρόνο με το χρόνο. Είναι λογικό ότι οι κατασκευαστές τελικά απομακρύνθηκαν από την ανάπτυξη και την ανάπτυξη της τεχνολογίας. Εξάλλου, τα σύγχρονα πάνελ OLED φαίνονται απίστευτα, κάτι που είναι ένας από τους πολλούς σοβαρούς λόγους για τους οποίους οι κατασκευαστές έχουν ανταλλάξει τις τεχνολογίες του κύριου πάνελ.