Στην εποχή της ψηφιακής επικοινωνίας, η συζήτηση γύρω από την κατανάλωση αλκοόλ, και ειδικότερα του κρασιού, έχει αποκτήσει νέα διάσταση, ιδίως με την παρέμβαση του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ). Ειδικότερα, αντίκτυποι από μελέτες που αξιολογούν τις επιπτώσεις της αλκοόλ στην υγεία, προκαλούν ανησυχία όχι μόνο επιστημονικά κύκλους, αλλά και τους παραγωγούς κρασιού. Ο Bernard Farges, πρόεδρος του Διεπαγγελματικού Συμβουλίου Κρασιού του Μπορντό, τονίζει τη σημασία του νόμου Évin στην επερχόμενη εκλογική περίοδο στη Γαλλία, προτάσσοντας την ανάγκη τροποποίησής του.
«Η προεκλογική εκστρατεία είναι η κατάλληλη στιγμή για να αναδείξουμε το ζήτημα του νόμου Évin και να εξετάσουμε πιθανές τροποποιήσεις», αναφέρει ο Farges, θέτοντας επί τάπητος τη σημασία της διαφύλαξης της πολιτιστικής κληρονομιάς που σχετίζεται με την κατανάλωση κρασιού.
«Ο ΠΟΥ εισήγαγε την έννοια του no safe level στη διεθνή σκηνή»
Η ανάγκη αποκανονικοποίησης της κατανάλωσης κρασιού
Σύμφωνα με την ΚΕΟΣΟΕ, ο διάλογος γύρω από την κατανάλωση κρασιού και τους κανονισμούς που τη διέπουν είναι πιο επίκαιρος από ποτέ. Ο Farges υπογραμμίζει την ανάγκη να υπερασπιστούμε την κατανάλωση κρασιού ως «πολιτιστική δραστηριότητα», κάτι που απαιτεί συλλογική προσπάθεια από τον οινικό κλάδο. «Η κατανάλωση κρασιού αντιμετωπίζεται σήμερα με όρους απονομιμοποίησης. Η μείωση της κατανάλωσης που παρατηρείται παγκοσμίως είναι ενδεικτική αυτής της τάσης, και γι’ αυτό οφείλουμε να ενωθούμε», προσθέτει ο Farges.
Η Krystel Lepresle, γενική διευθύντρια του Vin & Société, επεξηγεί πως ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας έχει επηρεάσει τη διεθνή ρητορική, προχωρώντας σε πολιτικές που παραβλέπουν την πολιτιστική αξία του κρασιού.
Η ρίζα της διαμάχης
Με ключ momenten το 2018, η συζήτηση φούντωσε με την είσοδο της έννοιας του no safe level στην επιστημονική και πολιτική ατζέντα. Η δημοσίευση ενός άρθρου στο ιατρικό περιοδικό Lancet υποστήριξε ότι η κατανάλωση αλκοόλ, ανεξάρτητα από το ποσό, ενέχει κινδύνους. Ωστόσο, η Lepresle προειδοποιεί ότι οι επικοινωνιακές στρατηγικές που συνόδευσαν τη μελέτη δεν αντανακλούν ακριβώς τα αποτελέσματά της.
«Σημαντικό είναι πως η επικοινωνία γύρω από τη μελέτη αυτή αποστάζει μια άλλη αντίληψη, δημιουργώντας σύγχυση και παρανόηση στον κόσμο», λέει η Lepresle. Δίνοντας έμφαση στην ανάγκη της βιομηχανίας να υπερασπιστεί την κατανάλωση κρασιού, αναφέρει πως οι διακρίσεις ή τα διφορούμενα μηνύματα μπορούν να είναι επιβλαβή για την κατανόηση του κοινού.
Όταν οι έννοιες χρησιμοποιούνται πολιτικά
Η Lepresle εντοπίζει πως ο ΠΟΥ χρησιμοποιεί όχι μόνο την έννοια του no safe level, αλλά και άλλες έννοιες, όπως αυτοί των μη μεταδιδόμενων νοσημάτων, για να προωθήσει τις πολιτικές του στην κατανάλωση αλκοόλ. Αυτές οι έννοιες, οι οποίες σχετίζονται με τις ασθένειες του σύγχρονου τρόπου ζωής, οδηγούν σε πιο αυταρχικές πολιτικές δημόσιας υγείας.
Η διαμάχη αυτή δεν είναι αποκλειστική για τη Γαλλία. Αντίστοιχες προκλήσεις αντιμετωπίζει ο οινικός κλάδος και στην ελληνική αγορά, όπου η κατανάλωση κρασιού έχει βαθιές ρίζες στην παράδοση και την κουλτούρα.
Ανοίγοντας το διάλογο για τις πολιτικές
Η συνεχής πίεση του ΠΟΥ για περιορισμούς στην κατανάλωση αλκοόλ έχει οδηγήσει σε πολιτικές προτάσεις που περιλαμβάνουν τη φορολόγηση και τους περιορισμούς στη διαθεσιμότητα του προϊόντος. Αυτό επηρεάζει άμεσα είτε υποστηρικτές είτε αντιπάλους της κατανάλωσης κρασιού στην Ελλάδα. «Η βιομηχανία μας πρέπει να παραμείνει ενεργή στον δημόσιο διάλογο», καταλήγει η Lepresle.
Στο πλαίσιο αυτό, η προώθηση της υπεύθυνης κατανάλωσης και ο διάλογος για την πολιτική γύρω από το αλκοόλ είναι εξαιρετικά σημαντικοί, ώστε να διατηρηθεί η ισορροπία μεταξύ προάσπισης της δημόσιας υγείας και των πολιτιστικών παραδόσεων.
## Η άποψη του TechNoid.gr
Η πρόσφατη συζήτηση γύρω από την κατανάλωση αλκοόλ, και ειδικότερα το κρασί, αναδεικνύει τη σημαντικότητα της πολιτικής και επικοινωνιακής προσέγγισης των αντίκτυπων που μπορεί να έχει ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας. Η στρατηγική προστασίας της κατανάλωσης κρασιού ως πολιτιστικό αγαθό στην ελληνική αγορά είναι καθοριστική για το μέλλον του κλάδου. Είναι αναγκαίο να διατηρήσουμε τον διάλογο ανοιχτό, ώστε να συνδυαστούν η δημόσια υγεία με τους πολιτισμικούς μας θησαυρούς.
