Στην επαναστατική αποστολή Artemis II, οι αστροναύτες του διαστημόπλοιου Orion βρέθηκαν στη μακρινή πλευρά της Σελήνης, όπου παρατήρησαν μέχρι και έξι φωτεινές λάμψεις που ξεπήδησαν από την επιφάνειά της. Αυτές οι λάμψεις προήλθαν από μετεωρίτες που προσέκρουαν στο σεληνιακό έδαφος, δημιουργώντας σύντομες και εντυπωσιακές εκρήξεις φωτός.
Η ζωντανή ροή της αποστολής από το δωμάτιο ελέγχου της NASA κατέγραψε την έκπληξη της ομάδας, αν και οι κάμερες δεν κατόρθωσαν να αποθανατίσουν τις λάμψεις. Οι αστροναύτες περιέγραψαν τις λάμψεις ως λευκές ή γαλανόλευκες, με διάρκεια λιγότερη από ένα δευτερόλεπτο. Δυστυχώς, οι κάμερες που χρησιμοποιούσαν δεν ήταν αρκετά γρήγορες για να αποτυπώσουν τα φαινόμενα αυτά.
Το πλήρωμα του Artemis II βρισκόταν σε απόσταση 6.000-7.000 χιλιομέτρων από την επιφάνεια της Σελήνης. Συνήθως, τέτοιες συγκρούσεις με μετεωρίτες θα περνούσαν απαρατήρητες, αλλά εκείνη τη στιγμή, οι αστροναύτες παρατηρούσαν μια ηλιακή έκλειψη, η οποία κάλυπτε την μακρινή πλευρά του φεγγαριού. Αυτή η σφοδρή αντίθεση φωτός και σκοταδιού τους επέτρεψε να δουν τις σπάνιες λάμψεις.
Πριν από την αποστολή, η ομάδα είχε εκπαιδευτεί για να προσδιορίζει κρούσεις μετεωριτών στο φεγγάρι. Όταν παρατήρησαν τις λάμψεις, τις αναγνώρισαν αμέσως και τις ανέφεραν σύμφωνα με τα προβλεπόμενα πρωτόκολλα. Το NASA εν συνεχεία επιβεβαίωσε ότι οι παρατηρήσεις αφορούσαν φυσικές συγκρούσεις μετεωριτών στον δορυφόρο, ένα φαινόμενο που παρακολουθούν σχετικά χρόνια. Αν και η NASA δεν έχει εκδώσει επίσημη δήλωση, ο διάλογος της ομάδας καταγράφηκε στη ζωντανή ροή της αποστολής.
Ο κίνδυνος των μετεωριτών στη Σελήνη
Από τη στιγμή που προήλθε η ιδέα δημιουργίας μόνιμων βάσεων στη Σελήνη, διάφορες ομάδες μελετούν τους κινδύνους που θα μπορούσαν να αντιμετωπίσουν μελλοντικοί κάτοικοι. Δύο από τις κύριες προκλήσεις είναι οι λεγόμενοι “σεληνιακοί σεισμοί” και οι κρούσεις μετεωριτών. Όσον αφορά τους σεισμούς, έχουν προγραμματιστεί εγκαταστάσεις σεισμογράφων για τη μελέτη του φαινομένου αυτού. Από την άλλη, οι αστρονόμοι έχουν ήδη αποκτήσει πληροφορίες σχετικά με την αναμενόμενη συχνότητα κρούσεων και παρατηρήσεις όπως αυτές των έξι λάμψεων συμβάλλουν σημαντικά στην ανάπτυξη των υπαρχουσών μοντέλων.
Στη Γη, η ατμόσφαιρα μας προστατεύει από τις περισσότερες μετεωρίτες: μόνο οι μεγαλύτεροι καταφέρνουν να φτάσουν μέχρι το έδαφος, κάτι που είναι σχετικά σπάνιο. Στη Σελήνη όμως, απουσιάζει αυτή η προστασία, γεγονός που σημαίνει ότι κάθε θραύσμα του διαστημικού βράχου μπορεί να προσκρούσει στη σεληνιακή επιφάνεια. Οι εκατοντάδες εκατομμύρια κρατήρες που υπάρχουν στο φεγγάρι αποτελούν τη ζωντανή απόδειξη αυτής της πραγματικότητας.
Στην εξερεύνηση του διαστήματος, ακόμη και τα πιο μικρά αντικείμενα μπορεί να αποδειχθούν επικίνδυνα. Για παράδειγμα, ένας μικρομετεωρίτης που ταξιδεύει με ταχύτητα δεκάδων χιλιομέτρων ανά δευτερόλεπτο μπορεί να διαπεράσει λεπτά υλικά ή να προκαλέσει ζημιά σε κρίσιμο εξοπλισμό. Θραύσματα με εμβαδόν επιφάνειας άνω των εκατοστών λειτουργούν όπως βλήματα υψηλής ενέργειας, με παρόμοιες συνέπειες. Αντικείμενα με διάμετρο μεγαλύτερη του ενός μέτρου, αν και σπάνια, μπορούν να δημιουργήσουν κρατήρες και να προκαλέσουν σοβαρές ζημιές.
